Columnist Philippe Abbing over vriendschap: ‘Maar hoeveel mensen bellen er als je wereld even niet zo lekker draait?’
19 september 2026 om 14:00 ColumnERMELO Vriendschap ziet er overal anders uit. In Nederland is een vriend iemand met wie je kunt lachen, voetbal kijken of een biertje drinken. In Ethiopië kan iemand zonder vrienden als gierig worden gezien. Vrienden helpen elkaar daar ook financieel. In veel Latijns-Amerikaanse culturen lopen vriendschap en familie vrolijk door elkaar. De beste vriend schuift gewoon aan bij het eten en weet soms meer van je familie dan jijzelf. En in sommige Arabische culturen betekent gastvrijheid dat een vriend zo uitgebreid wordt gevoed dat hij rollend het huis verlaat.
Ieder land heeft zijn eigen gebruiksaanwijzing voor vriendschap. Hoeveel vrienden heb je? En hoeveel van die vrienden zijn er voor je als het lastig wordt?
Dat zijn twee heel verschillende vragen. De eerste beantwoorden we tegenwoordig moeiteloos. Online: LinkedIn: 743 connecties. Facebook: 1.286 vrienden. Instagram: 2.419 volgers. Een indrukwekkende hoeveelheid sociale slagroom. Maar hoeveel mensen bellen er als je wereld even niet zo lekker draait?
Wij Nederlanders geven elkaar graag ruimte als het tegenzit. ,,Ik hoorde dat het niet zo goed met je gaat. Ik wilde je niet lastigvallen.”
Klinkt nobel. Bijna als een citaat op een tegeltje met een zonsondergang erop. Maar soms betekent ‘iemand de ruimte geven’ gewoon dat we niet weten wat we moeten zeggen. Dus zeggen we maar niets. Als iemand ziek wordt, kan het ineens verdacht stil worden. Iedereen wil er zijn, maar niemand wil storen. Alsof een telefoontje tegenwoordig onder de categorie ‘ongewenst bezoek’ valt.
Terwijl het vaak zo simpel is. Bel. Vraag hoe het gaat. En als je niet weet wat je moet zeggen, zeg dat dan. “Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen, maar ik wilde je even spreken.” Klaar. Gewoon doen.
Voor veel jongeren begint vriendschap bijna vanzelf. Op school, bij de voetbal, muziekvereniging of andere club ontstaat een vriendengroep. Een posse. Een clubje waar je bij hoort. Waar iemand vraagt waar je blijft als je een keer niet komt opdagen.
Maar er zijn ook jongeren die die boot hebben gemist. Die wel op school zitten, maar niemand hebben aan wie ze ’s avonds kunnen appen. Voor iedereen is er een posse. Alleen is je posse vinden soms verdraaid lastig.
In de week van 23 september staat dit extra in de schijnwerpers tijdens de Week tegen Eenzaamheid. Ook in Ermelo worden activiteiten georganiseerd.
Ik hoop dat niet alleen jongeren die zich eenzaam voelen zich aangesproken voelen. Juist ook jongeren die denken: mijn groepje is eigenlijk best groot. Daar kan nog wel iemand bij.
Want misschien begint vriendschap met iemand leuk vinden. Maar echte vriendschap begint wanneer je niet alleen ruimte geeft, maar ook ruimte maakt.
Philippe Abbing
