Columnist Philippe Abbing over verlies en verbondenheid: de kracht van ontmoetingsplekken

Toen de vrouw van een vriend van me beviel van een tweeling, wisten ze al dat één van de jongetjes niet levensvatbaar was. Hij leefde nog een paar uur. Hij stierf op de borst van zijn vader. Hoe dat voelt? Ik kan het niet bevatten. Het lijkt me alsof je hart tegelijk twee kanten op wordt getrokken: rauw verdriet om wat je verliest en voorzichtige vreugde om het leven dat blijft. Alsof je in één adem moet huilen en lachen. Geen emotionele sprint, maar een marathon op slippers.

Ik ken ook het verhaal van een man die net met pensioen was toen zijn vrouw plotseling overleed. Geen lange fietstochten samen, geen koffie op het terras op dinsdagmiddag. In plaats daarvan: stilte. Een veel te groot huis dat ’s avonds galmt. Hij dwaalde door Ermelo, ogenschijnlijk zonder doel, op zoek naar aanspraak. Uiteindelijk ging hij nog een paar jaar werken als afwashulp in een restaurant. Tussen de borden en het bestek vond hij weer ritme. En belangrijker: betekenis, er weer bijhoren. 

Iedereen rouwt anders. De één praat, de ander zwijgt. De één duikt het werk in, de ander de natuur. Maar bijna iedereen merkt dat verlies schuurt. We leren onze kinderen tafels van vermenigvuldiging en verkeersregels, maar omgaan met verlies? Dat is vaak improviseren met een handleiding die ontbreekt. Onze emotionele rugtas blijkt soms akelig leeg.

Juist daarom zijn ontmoetingsplekken zo belangrijk. Voor jonge ouders die zoeken naar herkenning tussen slapeloze nachten. Voor jongeren die zich groothouden maar ’s avonds piekeren. Voor ouderen die hun netwerk langzaam zien uitdunnen. Voor nieuwkomers die hun weg nog niet kennen. Voor mantelzorgers die even willen ademhalen. En ja, ook voor die man of vrouw die ogenschijnlijk ‘gewoon’ wat rondloopt met zijn ziel onder de arm.

Een buurthuis met een kookgroep. Een kantine bij een sportvereniging waar je na de training blijft hangen, zoals de Triade. Een koor, een kaartclub, een leeskring, een moestuinproject. Een kerk, moskee of stiltecentrum waar ruimte is voor gesprek. Ontmoeting werkt het best als er iets te doen is. Samen soep maken praat makkelijker dan samen naar de muur staren.

Laten we in Ermelo zuinig zijn op dat soort plekken. Niet alleen stenen bewaren, maar functies koesteren. Want soms is het verschil tussen vereenzamen en weer opbloeien zo klein als een open deur en een warme groet.

En als dat gesprek dan even stilvalt, kun je altijd nog zeggen: ,,Zal ik anders de afwas doen?” Dat schijnt wonderen te doen.

Philippe Abbing

Reageren? Dat kan door te mailen naar ermelosweekblad@bdu.nl..

Lees ook

Columniste Fransje Heijkoop ervoer warmte als medicijn tijdens haar herstel: ‘Ik kom zeker komende maanden mijn neus om de hoek steken’