Columnist Philippe Abbing ziet de verleiding van de gemakkelijke oplossing: ‘Dat kriebeltje wanneer iets té mooi klinkt om waar te zijn’
29 maart 2026 om 17:30 ColumnERMELO De toetsenist van mijn vorige band wilde 25 jaar geleden zijn huis verkopen in Almere. Dus alles opruimen en leegmaken. Zijn tuintje was niet echt zijn hobby. Dat is misschien voor de meeste Ermeloërs moeilijk te vatten, maar die mensen bestaan. Zijn volledig geplaveide achterplaats was overwoekerd met pioniersplanten die in de arme bouw-zandgrond woekerden tussen de stenen en meer dan een meter hoog stonden. Een urban jungle, maar dan de budgetversie – geen monstera’s en hangplanten, wel distels en brandnetels met wereldambities.
Een hovenier had de oplossing: chemisch tuinieren. Het wondermiddel glyfosaat werd over de lange sprieten gespoten en een week later waren alle planten vergeeld en uitgedroogd. Alsof iemand het stopcontact uit de natuur had getrokken. Eruit trekken en de tuin was weer netjes – klaar voor de bezichtigingen, klaar voor een nieuwe eigenaar die hopelijk wél van tuinieren hield.
Als scheikundige (en toen ook een luie tuineigenaar) werd ik er wel door getriggerd. Zou het ook een oplossing zijn voor al mijn onkruid? Het leek de magische afstandsbediening voor je tuin: één druk op de knop en alle problemen verdwenen. Geen geploeter met een schoffel, geen gekniel tussen de tegels, geen ruzie met wortels die zich vastgeklampt hadden alsof hun leven ervan afhing – wat natuurlijk ook zo was.
Maar zoals bij alle wondermiddelen kreeg ik toch dat ongemakkelijke gevoel. Dat kriebeltje dat je als scheikundige krijgt wanneer iets té mooi klinkt om waar te zijn. Want wat gebeurt er eigenlijk met zo’n middel nadat het zijn werk heeft gedaan? Het verdwijnt niet zomaar in het niets…
De verlokking was groot. Dat geef ik toe. Het idee dat je met één fles en twintig minuten werk een hele zomer onkruidvrij zou zijn, klinkt als muziek in de oren van elke hobbytuinier die eigenlijk liever op de bank zit. Het is de fastfood-variant van tuinonderhoud: snel, effectief, maar waarschijnlijk niet de gezondste keuze is.
25 jaar later blijkt dat achterhoofdstemmetje harder te roepen dan ik dacht. Glyfosaat staat inmiddels op de zwarte lijst van waarschijnlijk kankerverwekkende stoffen. Wat toen als wondermiddel werd verkocht, blijkt nu een risico dat veel mensen liever niet meer nemen. De tuin van mijn bandgenoot is allang verkocht, maar de lessen zijn gebleven. Niet elk probleem vraagt om de snelste oplossing. Soms is het verstandiger om even te wachten tot we echt weten wat we aan het doen zijn – ook al staat het onkruid intussen vrolijk te wuiven tussen de tegels door.
Fastfood tuinieren gebeurt ook in Horst, waar bewoners zich al hebben uitgesproken. Tijd om dat te veranderen.
Philippe Abbing
