Columnist Philippe Abbing weet dat hardrijders veelplegers zijn: ‘Eigenlijk zouden alle bestuurders in therapie moeten’
20 augustus 2025 om 12:00 ColumnERMELO Het is zelden dat iemand een boete krijgt als deze toevallig één keer te hard rijdt en zich normaal altijd netjes de maximumsnelheid houdt. Hardrijders zijn over het algemeen veelplegers. Een agent vertelde mij dat uit een onderzoek naar voren kwam dat mensen in het verkeer eigen regels erop nahouden.
Dit door een combinatie van factoren, zoals ego-vergroting achter het stuur, ongeduld, frustratie, en het gevoel van anonimiteit. Het ervaren van een gebrek aan controle en het gevoel van macht. Voeg daar de emotionele reacties op andere weggebruikers aan toe en je krijgt een verrassend explosief mengsel. Kortom: De vriendelijkste huismoeder kan veranderen in een ware verkeersdraak – en meestal is dat geen eenmalig incident.
In Ermelo gaan er stemmen op om de wegen in het centrum naar maximaal 30 kilometer per uur te zetten. Ik juich dat zeker toe: spelende kinderen, fietsende moeders en overstekende ouderen hebben daar baat bij.
Maar het gaat verder dan veiligheid: Snelheid, haast, ruimte nemen in plaats van geven, de eerste willen zijn – dat alles beïnvloedt de sfeer op straat. De bestuurder van een snelle BMW ervaart het verkeer totaal anders dan de voetganger aan de overkant. Wat voor de één ‘nog net kan’, voelt voor een ander bedreigend. Het is geen kwestie van techniek, maar van perceptie.
Het woord leefbaarheid komt bij me op. Voor mij als vader en buurtbewoner is dat essentieel. Maar als ik zelf bijna te laat ben voor een afspraak, schuift die waarde ineens naar de achtergrond.
En de jongeren die op vrijdagavond met hun getunede Impreza over de Chevallierlaan blazen? De auto is een vorm van vrijheid, status en levensstijl. Verander dat maar eens. En dan heb je nog de fatbikers die rakelings langs winkelend publiek scheren, of het jongetje dat dagelijks wheelies maakt tussen de terrasstoelen. Iedereen leeft in zijn eigen bubbel, met zijn eigen regels.
Misschien is dat wel ons grootste verkeersprobleem: niet de snelheid, maar het hardnekkig onvermogen ons in een ander te willen verplaatsen. Eigenlijk zouden alle bestuurders in therapie moeten, is mijn conclusie.
Philippe Abbing
