Columnist Philippe Abbing over overlast: ‘Jointje erbij en soms een rubberstreep trekken op de Chevallierlaan. Live is good’
15 februari 2026 om 15:00 ColumnERMELO Vet man! Dikke banden, grote uitlaat, enorme geluidsinstallatie die op 11 kan. Samen met je vrienden op het parkeerterrein van de Plus, onder de schaduw van het gemeentehuis en de politie. Jointje erbij en bij tijd en wijle even een rubberstreep trekken op de Chevallierlaan. Live is good.
Ik kom uit een mini-dorp in de Achterhoek, waar niets was te beleven. Mijn vrienden en ik spraken altijd af op een afgelegen locatie ergens in Ulft om bier te drinken en het over niets te hebben. Gaandeweg was dat echter niet genoeg. Dan maar een tochtje het dorp in. Een beetje gallen en al snel werd het overlast volgens bewoners om de hoek. Nou vond ik dat per definitie al snel bereikt en ging graag de discussie aan met de plaatselijke politie. Het heeft een paar keer geleid tot extra maatregelen, die ik dan weer thuis moest uitleggen. Op dat moment vond ik het gebrek aan inlevingsvermogen in onze situatie. Tegenwoordig snap ik beide kanten beter.
Want overlast is relatief, net als het geluid van je buurman die om 7 uur ‘s ochtends zijn grasmaaier start terwijl jij net lekker lag te dromen over een vakantie op Tenerife. Voor hem is het productief bezig zijn, voor jou is het oorlogsmisdaad.
In Ermelo speelt hetzelfde spel. Jongeren zoeken de randen op, letterlijk en figuurlijk. Het parkeerterrein wordt omgetoverd tot een sociale hub, een soort woonkamer op wielen. De omwonenden daarentegen zitten met hun handen in het haar – en dat niet alleen van de stress, maar ook omdat ze hun ramen dicht moeten gooien tegen de geluidsoverlast.
Beide partijen hebben gelijk. Jongeren hebben weinig plekken waar ze kunnen zijn zonder dat ze worden weggekeken of weggestuurd. Ermelo heeft niet bepaald een bruisend uitgaansleven voor achttienjarigen. Wat doe je dan? Je zoekt elkaar op, je maakt er wat van, al is het maar met een autospeaker en een biertje.
Maar aan de andere kant: niemand zit te wachten op een mini-festival onder zijn slaapkamerraam om 23:00 uur op een doordeweekse avond. Overlast is als een elastiek – rek het te ver uit en hij knapt. De kunst is om de spanning goed te houden.
Misschien is het tijd voor een compromis, ergens waar jongeren wél welkom zijn zonder dat de buurt zich kapot ergert. Een plek waar je lekker kunt chillen zonder dat de politie om de vijf minuten langsfietst. Mijn ervaring is dat uitgekozen plekken zelden hun doel dienen. Of misschien juist wel meer zicht houden op de activiteiten. Ik ben groot voorstander van een wijkagent, die laat zien dat hij of zij er is.
Eerlijk is eerlijk: we waren allemaal jong, allemaal op zoek naar onze plek in de wereld. Het verschil is alleen dat wij het nu vanuit onze luie stoel beoordelen, met een kopje thee in plaats van een biertje op de parkeerplaats.
Philippe Abbing
Reageren? Mail dan naar de redactie via ermelosweekblad@bdu.nl en wij sturen je reactie door aan Philippe.
