Columnist Philippe Abbing over het regelen tijdens het ouderschap: ‘Elke afspraak leek wel een militaire operatie’
6 november 2025 om 12:00 ColumnERMELO Tjonge jonge, wat een geregel is dat toch! Toen de kinderen klein waren, leek elke afspraak een militaire operatie: tas, broodtrommel, gymschoenen, planning. Geen minuut voor mezelf en alles in overleg.
Nu ze groter zijn, is het geregel anders. De oudste van 17 scheurt op z’n brommer het halve land door, de jongste van 13 leeft in een wervelstorm van afspraakjes. Ik mag nog wat regie voeren, maar het voelt meer als verkeersleider spelen bij kruispunten zonder stoplichten.
Belangrijk vind ik dat ik in ieder geval weet waar ze zijn. Dat is niet altijd simpel. Op Groevenbeek zijn telefoons verboden, dus een spontaan plan na school is lastig te communiceren. En als je vraagt waar ze heen gaan, ben je al snel ‘skir’ — bemoeizuchtig.
Ouderschap is balanceren op een koord tussen vrijlaten en regelen. Ik herken mezelf in mijn eigen ouders: te weinig bewegen, te veel online, te weinig opruimen. Zij vonden dat vroeger van mij ook — toen was het de tv, nu is het TikTok. Toen vond ik ze zeurders. Nu begrijp ik ze beter dan me lief is.
Ik probeer ruim te blijven. Van mij mag veel, zolang het enigszins verantwoord is, of leuk of de moeite waard. Steven Pont (Psycholoog) zei ooit: Is het levensgevaarlijk? Heeft iemand er last van? Als het antwoord 2 keer nee is, laat je kind het dan doen.
Een beetje risico hoort bij opgroeien. Als oud-docent geloof ik in verantwoord uitdagen — sociaal, sportief, persoonlijk. Nieuwe mensen ontmoeten, iets uitproberen, een podium op durven. Dat gebeurt niet vanzelf; soms moet je een zetje geven.
Maar er is ook een grens: respect. Voor zichzelf, voor anderen, voor afspraken. Vrijheid zonder verantwoordelijkheid is chaos. Soms is het dus ‘nee’. Of een stevig gesprek over waarom het niet oké is om zonder bericht weg te blijven.
En dan gebeurt iets wat de grond onder je voeten wegslaat. Lisa, 17 jaar, komt na een avond stappen niet meer thuis. Vermoord. In één klap krijgt het loslaten een loodzware schaduw. Hoe geef je je kinderen de vrijheid die ze verdienen, terwijl je weet dat de wereld onvoorstelbaar wreed kan zijn?
Gelukkig zie ik iets moois: jongeren in Ermelo die afspreken samen te fietsen, op elkaar te letten, niemand alleen. Misschien is dát de nieuwe vorm van geregel — niet meer controleren, maar zorgen dat niemand alleen naar huis hoeft. Laten we dat de Ermelosche aanpak noemen.
Philippe Abbing
