Columnist Philippe Abbing over de verkeerschaos in de ochtend: ‘Sodom en Gomorra naar Groevenbeek

ERMELO Mijn brokkelbrein-dochter had haar fiets op school laten staan op vrijdag. Op maandagochtend 8:05 uur kwam ze daar veel te laat achter. In paniek denderde ze binnen. Ik dacht nog grappig te zijn door haar een ‘prettige wandeling’ toe te wensen, maar dat werd niet in dank afgenomen. Dus toen maar in de auto, op naar Groevenbeek. (8:12 uur)

Het wemelt er van de kinderen. Op de Dirk Staalweg (8:14 uur) schieten van rechts en links fietsers de weg op als popcorn uit een oververhitte pan. Shortcuts zorgen ervoor dat ze zelfs uit tuintjes lijken te komen. Voorrang is niet van toepassing. Als er een millimeter ruimte is, wordt die geclaimd.

Op de kruising met de Hamburgerweg (8:16 uur) geldt de wet van de massa. Auto’s rijden expres pittig op de Hamburgerweg, om fietsers te dwingen te wachten, maar er is altijd iemand de eerste. Het beeld van een kudde gnoe’s die de rivier vol krokodillen willen oversteken overviel me. De eerste fietser, met het overlevingsinstinct van een lemming, slipte voor een remmende auto langs waarna ineens iedereen begon te fietsen. De hele stroom stak over - een springvloed van pedalen en draagtassen. Ik, met de auto, ertussen. Een vrachtwagenchauffeur in de wachtende rij toeterde woedend. Hij was het er niet mee eens.

De Paul Krugerweg is smal (8:18 uur). Fietsers claimen de hele weg, 5-6 breed, als een invasieleger. Het verschil in snelheid tussen fatbikes en elektrische fietsen - waar vaak weer vrienden met gewone fietsen aanhangen - leveren levensgevaarlijke taferelen op. Mijn raam stond open en enkele krachttermen knalden door de lucht, vooral van de groep snellen. Ik zag ook angstige gezichten. Leerlingen die hun stinkende best deden om in dit geweld naar school te komen, die zich in een hoekje lieten.

Een tegemoetkomende auto hield extreem rechts, maar moest stilstaan. Achter mij reed een ervaringsdeskundig automobilist, van links naar rechts zigzaggend, fietsers inhalend als een slalomkampioen. Waarschuwend rempje. Gas. Uitwijken. Waarschijnlijk een docent die de situatie al vaak meegemaakt had en inmiddels PTSS-bestendig was.

,,Is dat elke dag zo?” vroeg ik aan mijn dochter toen we eindelijk bij school aankwamen (8:22 uur - wat voelde als een tour door een oorlogsgebied). Ze knikte gelaten. ,,Daarom ga ik liever wat vroeger naar school.”

Ik snap dat helemaal. Dit is geen verkeer meer - dit is roulette spelen met fietsbanden. En ergens, in een vergaderzaal met koffieautomaat, zitten beleidsmakers te praten over ‘veilige schoolroutes’ en ‘duurzame mobiliteit’. Misschien moeten we ze eens om 8:16 uur op de Hamburgerweg zetten. Met een stopwatch. En een helm.

Philippe Abbing

Lees ook

Columnist Philippe Abbing heeft geen bal verstand van sport: ‘Mijn enige doelpunt ooit, een moment van glorie’