Columnist Philippe Abbing noemt Nederland vol: ‘We gedragen ons alsof we elk een eigen landgoed bezitten’
21 december 2025 om 17:30 ColumnERMELO Het is vol in Nederland en toch is er overal tekort aan. Nederland is een van de dichtstbevolkte landen van de EU, met 507 inwoners per vierkante kilometer, net na Malta. Dat merk je als je op vakantie gaat. Als je net over de grens bent, zie je een weidsheid ontstaan, ruimte, afstand. Iets dat op onze Nederlandse postzegel ontbreekt.
Maar beschikbare werknemers zijn ook schaars. De zorg schreeuwt om personeel, installateurs die hoogspanningsinstallaties kunnen bouwen zijn niet te vinden, te weinig vrachtwagenchauffeurs, buschauffeurs, onderwijzers, ICT’ers, monteurs, kinderdagverblijfmedewerkers, noem maar op. Veel schaarste wordt vertaald naar langere wachttijden, kleinere beschikbaarheid en peperdure arbeid. Dat zorgt voor ontevreden, gefrustreerde en onzekere mensen. Logisch.
‘Het gras bij de buren is altijd groener’ is niet alleen een jaloezie-vraagstuk, maar weerspiegelt ook dat jouw eigen belangen niet altijd direct ingewilligd worden. We zitten met z’n allen op die postzegel, als sardientjes in een blik, maar gedragen ons alsof we elk een eigen landgoed bezitten.
Neem het verkeer. Iedereen wil als eerste door de versmalling, niemand laat een ander invoegen. Het resultaat? Een file die zich oprolt als een slecht gebreide kersttrui. Of de supermarkt: vijf volle winkelwagentjes voor één kassa, maar niemand die zegt “ga jij maar voor, ik heb tijd.” We zijn zo druk bezig onze eigen wereld te optimaliseren dat we vergeten dat we in een gedeelde ruimte leven.
Het gekke is: die schaarste zou minder voelbaar zijn als we wat vaker over onze eigen schaduw heen sprongen. Als die ene treinmachinist uitvalt, kan jouw rit niet doorgaan. Maar misschien kan je collega je een lift geven. Als de wachttijd in het ziekenhuis oploopt, kun je jezelf inprenten dat er blijkbaar andere problemen voor gaan en urgent zijn. Is jouw probleem ook zo urgent, of is even wachten ook oke? Kleine aanpassingen in ons gedrag kunnen grote effecten hebben, zoals een dominosteen die een hele rij omver duwt.
En nu het bijna kerst is, hebben we de perfecte gelegenheid om te oefenen. Want kerst draait om samen zijn, niet om winnen. Misschien kunnen we dit jaar eens beginnen met het échte kerstgevoel: niet alleen gezellig thuis met de boom en de kalkoen, maar ook een beetje minder “ík eerst” en wat meer “wij samen.” Laat iemand invoegen. Geef je plek af in de rij. Help een buurman met zijn boodschappen.
Want als we dat doen, blijkt plotseling dat onze overvolle postzegel toch ruimte genoeg heeft. Niet omdat er meer plek bij komt, maar omdat we elkaar wat meer de ruimte gúnnen. En dat is misschien wel het mooiste kerstcadeau dat we onszelf kunnen geven: de ontdekking dat minder individualisme ons allemaal rijker maakt. Prettige feestdagen!
Philippe Abbing
Reageren? Mail dan naar ermelosweekblad@bdu.nl.
