Columnist Philippe Abbing vraagt zich af waarom jongeren het nieuws laten liggen in nieuwe column ‘Geen nieuws’

Mijn vader had vroeger thuis precies twee momenten waarop hij zonder democratisch overleg de TV claimde: zondagmiddag voor voetbal en klokslag acht uur voor het nieuws. Geen discussie mogelijk. Om acht uur ging de tv aan alsof de wereld anders zou ophouden met draaien.

Wij kinderen zaten er meestal bij alsof we een verplichte documentaire over drogende verf moesten uitzitten. Politiek? Saai. Economie? Nog saaier. Oorlogen, oliecrises, autoloze zondagen, gastarbeiders — het voelde allemaal ongeveer even dichtbij als een aardbeving op Mars. Pas rond mijn vijftiende begon ik me af te vragen waarom de wereld eigenlijk zo’n rommeltje was en kreeg het nieuws ineens iets aantrekkelijks. Zoals spruitjes: eerst afschuwelijk, later best prima als je ouder wordt.

Nu blijkt dat jongeren steeds minder nieuws volgen. En eerlijk: ergens snap ik het wel. Als je een tijdlijn hebt waar een filmpje van een dansende kat wordt afgewisseld met iemand die uitlegt hoe je in drie stappen rijk wordt, dan voelt een debat van anderhalf uur over stikstofbeleid ongeveer net zo aantrekkelijk als vrijwillig je belastingformulier lezen.

De cijfers zijn opvallend. In 2018 had 61 procent van de Nederlanders nog veel interesse in nieuws. In 2026 is dat gezakt naar 45 procent. Vooral jongeren tussen de 18 en 34 haken af. Het nieuws komt nog wel binnen, maar vaak via TikTok of Instagram. Tussen de memes, make-up tutorials en ‘day in the life’-video’s schuift dan ineens een geopolitieke crisis voorbij — gebracht door iemand die óf heel slim is óf toevallig een ringlamp heeft gekocht.

En dan hoor je volwassenen meteen somber doen. ,,Zie je wel”, zeggen ze dan. ,,Jongeren worden negatief beïnvloed door de politiek!” Maar daar zit een wonderlijke tegenstelling in. Want als jongeren expres géén nieuws willen zien, minder politieke programma’s volgen en hun duim vliegensvlug voorbij Kamerdebatten scrolt, dan is de kans ook een stuk kleiner dat ze zich überhaupt door politiek laten beïnvloeden. Je kunt moeilijk boos worden op een wedstrijd die iemand niet eens kijkt.

Misschien is het probleem dus niet dat jongeren afhaken, maar dat nieuws nog steeds vaak wordt gebracht alsof iedereen vrijwillig op een dinsdagavond naar een PowerPoint over gemeentelijke parkeerregels wil kijken.

Mijn vader zou het niet begrijpen. Die zette om acht uur trouw de tv aan. Tegenwoordig zou hij waarschijnlijk roepen: ,,Kom, jongens, het nieuws begint!” waarna iedereen antwoordt: ,,Top pap, stuur maar een samenvatting in drie memes en een filmpje van maximaal 23 seconden.”

Philippe Abbing

Lees ook

Columnist Fransje Heijkoop ontdekt de kracht van emoji’s in ‘Emoji’s geven rust en zekerheid’