Koninklijke onderscheiding voor Beatrice Jongkind: ‘Lintje laat me reflecteren op mijn leven zoals ik het heb geleefd’

ERMELO De Ermelose Beatrice Jongkind ontving vorige maand een Koninklijke onderscheiding en werd tot ‘Ridder in de orde van Oranje Nassau’ benoemd. Burgemeester Hans van Daalen spelde haar persoonlijk het lintje en de medaille op.

Haar indrukwekkende staat van dienst, waar zij gedurende een langere periode belangrijke bijdragen leverde aan de samenleving, maakte de aanvraag voor deze erkenning en waardering, compleet. 

Belangrijke hoofdlijnen in de aanvraag hiervoor, waren de rol en inzet van Beatrice in kader van het verzet in de ruimste zin, via haar strijd tegen het antisemitisme en de Jodenvervolging wereldwijd. Haar rol bij het wederzijds begrip en respect voor het Jodendom, eveneens in de ruimste zin. (Dat leverde haar wel eens tegen wil en dank, de bijnaam ‘Jodenvriendje’ op.) Plus haar grote inzet op bestuurlijk vlak binnen de Protestantse kerk Nederland PKN. Als afgestudeerd theologe is zij actief geweest als predikant – en nog. Ze heeft meerdere boeken op haar naam staan en schreef voor diverse, landelijke bladen op redactioneel gebied. 

Dit in een notendop samengevat hebbende, was er voldoende aanleiding om Beatrice Jongkind te vereren met een interview voor de rubriek ‘Wij zijn Ermelo’. Als ze joviaal de deur openzwaait, de thee heerlijk geurend klaar staat in de kamer en ze een chocolaatje aanbiedt, vertelt ze al honderduit. ,,Wat een mooi vak he, om te schrijven. Soms bedacht ik zelf tijdens interviews al wat de lead zou worden. Of bij het weggaan, als iemand dan soms nog net iets zei op de valreep, dat ik dacht, Yes! Dat wordt’ em!”

VERZETSGEZIN

,,Dat lintje kwam echt ontzettend op tijd,” vervolgt ze haar verhaal. ,,In november ga ik met pensioen. Mijn hele leven, vanaf mijn studententijd, heb ik tegen de klippen op gewerkt. Dus ja, dat ik geridderd ben voelt als een bekroning voor al dat werk en tegelijk ook, als een afsluiting daarvan. Ik kom uit een verzetsgezin. Mijn ouders zaten onafhankelijk van elkaar, in het verzet. De oorlog en de impact daarvan op hen, was groot. Beiden werden uiteindelijk opgepakt. Mijn moeder was verraden en werd op transport gezet naar het vrouwenkamp in Ravensbrück. Gelukkig overleefden ze de gruwelijkheden van de oorlog en leerden ze elkaar na de oorlog pas kennen. In 1953 trouwden ze.”

PLICHT

Dat eeuwige vechten is, zoals Beatrice het zelf verwoord, haar in het bloed mee gegeven. ,,Uiteindelijk is dat niet goed voor een mens. Anderen zeiden wel eens tegen me dat ik altijd maar ‘in het verzet’ zat. Dan dacht ik ‘Hoezo dan?’ Ik wist het soms dus zelf niet eens en ontdekte dat later pas goed. Als kind van getraumatiseerde ouders, mijn vader kon soms om niets exploderen, had ik als kind het gevoel dat ik iets had goed te maken van hun verdriet. Het was mijn ‘plicht’ hard te werken en me in te zetten op de gebieden waarin ik actief ben geworden. Maar dat is nu genoeg geweest zo. Mijn ouders zouden zeker heel trots op mijn riddering zijn geweest. Beiden ontvingen zelf een herdenkingskruis voor hun werk bij het verzet.”

Op de vraag hoe ze straks haar tijd gaat invullen, volgt aanvankelijk een kleine frons in haar voorhoofd. ,,Dat is nog een moeilijk puntje. Voorlopig preek ik her en der nog, elke week. Ik zou wel graag wat meer gaan socializen. Leuke dingen gaan doen met vriendinnen. De tuin vraagt ook het nodige onderhoud en ik zou graag rozen willen planten. Mijn oma naar wie ik ben vernoemd, was altijd bezig in haar tuin en had overal rozen staan. Ook zou ik wat meer tijd willen besteden aan koken. (lachend ‘eigenlijk heb ik daar een hekel aan’) Me meer willen verdiepen in het schilderen met olieverf en ik beleef ontzettend veel zangplezier bij de Oratorium vereniging. Superleuk!”

,,Het lintje laat me reflecteren op mijn leven zoals ik het heb geleefd

Waar het Beatrice uiteindelijk om gaat, is gewoon lekker haar eigen weg gaan en blijven volgen. Geen onnodige concurrentie of stress meer. Vooral meer rust. “In deze prestatiegerichte maatschappij wil ik vooral dingen gaan doen die ik leuk vind, zonder dat er ergens een oordeel op ligt. Blijven scheppen en creëren. Van zingen, schilderen en schrijven, word ik gelukkig. Van reizen maken hou ik ook en heb al best veel gezien. O ja, er staan nog veel verzoeken uit van mensen om hun uitvaartdienst te leiden. Daarin moet ik zeker grenzen in gaan stellen, want ik wil ook nog ‘leven’.”

DANKBAAR

Voor het feit dat Beatrice moeder is geworden van haar prachtige zoon en pleegdochter, is zij ontzettend dankbaar. Een nieuwe partner in haar leven is er momenteel niet. ,,Ik heb mijn zoon alleen opgevoed. Voel me een sterke vrouw. Soms bracht dat ook wel eens een stukje eenzaamheid met zich mee. Maar ik had altijd een eigen inkomen en kon zorgen voor mijn kinderen. Mijn vader was een fijne man waarop je kon bouwen. Zo’n partner kom ik niet zo snel tegen. Bovendien heb ik geen zin meer in ‘gedoe’. Het is zoals het is. Ook ben ik enorm dankbaar voor dat lintje, het laat me reflecteren op mijn leven zoals ik het heb geleefd. Ik heb alle energie kunnen geven aan mijn werk en ik heb nergens spijt van.”

Lees ook

Column Philippe Abbing: De wolf is een ‘toeristenval’