Wout van Veen uit Ermelo verloor zijn zoon en wil met boek ‘Jezus, Jeroen’ taboe doorbreken: ’Dood is niet het einde’

ERMELO Het leven van Wout en Jolanda van Veen en hun gezin was er een zoals zovelen in Ermelo. Met hoogte- en dieptepunten. Overwegend was het een leven waarin ‘genieten’ en ‘het leven vieren’ belangrijke sleutelwoorden waren. Tot 28 maart 2020.

Op die dag veranderde dat leven radicaal door de traumatische dood van de oudste zoon Jeroen. Vanaf dat moment is er een leven vóór en een leven na 28 maart 2020. In het door Wout indringend geschreven boek ‘Jezus, Jeroen’ wordt zijn zoon in het ‘Licht’ gezet. Het verhaalt over zijn leven, maar ook over alles wat volgde na zijn dood. Jeroen maakte contact vanuit ‘een ander weten’. Daar rust soms nog een taboe op of het moet in het duister blijven. Wout zet het in dit boek in het licht.

FATALE MOTORRIT

Het is een boek dat Wout liever nooit had willen schrijven. Ook had hij nooit kunnen vermoeden dat de woorden ‘Jezus, Jeroen’ de titel voor dit boek zouden worden. Buurmeisje Isolde riep de woorden vroeger wel eens verzuchtend als haar grote vriend Jeroen weer eens iets had uitgespookt. En hoe bizar is het te bedenken dat Isolde tevens de laatste persoon is geweest die Jeroen levend heeft gezien en gesproken. En hoe de motorrit naar huis op die mooie zonnige zaterdag in maart door de onomkeerbare fout van een ander hem fataal zou worden. 

ONVERVANGBAAR

Jeroen had een onvervangbare plek in het gezin. Was een mens in het vasthouden van alle verbindingen en liet niet los. Ook als het lastiger werd. ,,Hij was een energieke levensgenieter en hij was geliefd”, begint Wout. 

Heel toepasselijk was zijn lijflied ‘Leef! Pak alles wat je kan!’

,,Jeroen, die de dag plukte en alles uit het leven haalde. Alsof hij aanvoelde en besefte, dat een leven ook zomaar opeens voorbij kan zijn... Heel toepasselijk was zijn lijflied ‘Leef! Pak alles wat je kan! En ga!’ van André Hazes. Dit zag hij tevens als een opdracht om door te geven aan anderen. Hij zong het lied voluit tijdens de gezellige buurt-karaoke-avonden, zoals we op zijn verzoek ook ‘Papa’ zongen van Stef Bos. Ik benoemde hem naderhand dat de laatste zinnen daarvan niet klopten. ‘En jij gelooft in God dus jij gaat naar de hemel. En ik ik geloof in niets, dus we komen elkaar na de dood nooit meer tegen’. Ik kreeg ze niet uit mijn strot. Hij merkte dat. Ik zei hem dat de hemel hem nooit zou loslaten en hij een prachtige plek zou krijgen. Wij wisten toen nog niet dat ons later het een en ander daarover geopenbaard zou gaan worden,” weet Wout, die vol liefde over zijn zoon praat. 

(Tekst gaat verder onder de foto)

Uit volle borst bij de Hogewal Kar(d)a-oke-avonden zong Jeroen mee met vader Wout en buurman Remco. - Arda Konings

GEBROKEN HART

Ergens in de zomer van 2021 begon Wout aan het schrijven van zijn boek. Middenin een periode van diepe, rauwe rouw. ,,Ik wist wel dat ik kon schrijven, maar dat waren meer zakelijke dingen, beleidsnotities. Dit kwam uit mijn tenen en mijn hart. Mijn gebroken hart dat aangaf dat het genoeg was. Het gemis werd alleen maar groter.”

ROUWSTRESS

Ieder jaar als de datum van Jeroens sterfdag nadert, gaat Wouts lichaam flink aan de haal met hem. ,,Ik slaap niet meer. Mijn hart en bloeddruk gaan tekeer en de hele film komt weer voorbij. Ik ben een enorm gevoelsmens en dus gevoelig voor lichamelijke klachten. Gelukkig heb ik een goede, begripvolle cardioloog die inziet dat je rouwstress nu eenmaal niet uit de weg kunt gaan. Zo heb ik er bijvoorbeeld nog steeds moeite mee om op plekken te komen en zijn waar Jeroen niet meer is. Mensen om je heen willen niets liever dan dat je weer meedoet met alles. Zolang Jeroen dan maar benoemd mag worden, kan ik er ook zijn.” 

Lees ook

Harderwijkse KLM-piloot over zijn verongelukte zoon: hoe een vliegtuigongeluk de droom van een vader en zoon verwoest

NIET BLIJVEN VECHTEN

Jeroen’s dood zal Wout echter nooit kunnen accepteren. Maar hoe moet je dan verder? Want hoe is het om zonder je kind verder te leven? Wat gebeurt er aan de achterkant bij iemand, naast het primaire en secundaire verlies, of als je gezin naar de filistijnen dreigt te gaan? Wout denkt na voordat hij verder spreekt: ,,Zijn dood aanvaarden is het ook niet echt. Ik las van een collega-schrijver die een 17-jarige dochter verloor dat het voor hem ‘een soort overgave’ werd. Dat moest eerst even landen bij me en aanvankelijk leek die verklaring te kloppen. 

Ik wil stoppen met vechten en probeer er vrede mee te sluiten

Mijn psychologe, die overal doorheen prikte, moest er om lachen en zei ‘Je geeft je over, ja hoor… met een witte vlag?’  Nee, zo bedoelde ik het niet natuurlijk. Ik wist gewoon wel dat ik niet mijn hele leven wilde blijven vechten. Wilde juist dat dat zou stoppen. Daarom probeer ik er vrede mee te sluiten. Al voelt dat (nog) niet helemaal zo. Maar ja, ik wil ook geen hartinfarct krijgen van verdriet. Daarom was het goed dat ik kon gaan schrijven.” 

RIGOUREUZE KEUZES MAKEN

Bewogen en met emotie vervolgt Wout zijn verhaal. ,,Maar soms is het verdriet te groot. Er is een deel van mezelf gestorven. De scherpe randjes gaan er niet af, maar de ruimte er omheen wordt iets ruimer. Als mensen om ons heen - hoe goed bedoeld ook - vroegen ‘hoe is het?’, zei ik ‘het is niet’. Die vraag is gewoon niet te beantwoorden voor een ouder die zijn kind verliest aan de dood. Maar Jolanda en ik schermden ons ook af. We hebben nooit iemand iets kwalijk genomen. Ik wist wel dat ik rigoureuze keuzes moest gaan maken. Was niet meer in staat om te managen en met mijn coachingsbedrijf door te gaan. Ik kon geen muziek meer maken en God leek verder weg te zijn, dan ooit. Het verdriet en de stress, eisten zijn tol.”

REDDING

Wout moest afscheid nemen van zijn werk, van het huis: ,,Mijn hele leven heb ik geroepen dat als het niet meer gaat, ik buschauffeur zou worden. Waarop Jolanda doortastend zei ‘Dan weet je wat je nu te doen staat!’ Uiteindelijk is dat werk mijn redding gebleken. Eenmaal achter het stuur, moet ik me op en top focussen. 

Op de bus is het verdriet er even helemaal niet

Ik rijd veel kinderen en jongeren. Daar geniet ik enorm van. De muziek gaat op voluit als er uit volle borst ‘Europapa’ wordt meegezongen. Heerlijk! Kinderen voor kinderen doet het ook altijd goed trouwens. De juffen en meesters zijn er blij mee. Het verdriet is er dan gewoon even helemaal niet. Dat kan ook niet. Echter, op de terugreis naar huis zit ik in een lege bus regelmatig tegen Jeroen aan te kletsen over de dag.”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Vader Wout en zoon Jeroen op vakantie in Griekenland. - Eigen foto

SCHRIJVEN IN STILTE

Op het eiland Schiermonnikoog vond Wout de stilte die nodig was, om te schrijven. ,,Geen betere plek dan daar. Alleen. Zelfs zonder Jolanda. Soms schreef ik de hele nacht door, vooral als ik in een flow zat. Als het me teveel werd, trok ik de ski-jas aan van Jeroen. Dan voelde ik hem als het ware om me heen en banjerde ik langs het strand. Ik heb alles met droge ogen kunnen schrijven. Huilen kan ik eigenlijk nooit echt goed. Maar toen ik klaar was en het hele verhaal zwart op wit zag en ging lezen, stroomden de tranen echter.” 

MEDIUM

In het boek zijn onder andere vele memorabele interviews/gesprekken verwerkt die zijn gevoerd met dierbare naasten en vrienden van Jeroen. Bijzonder te noemen zijn ook de omschreven ontmoetingen met medium Mieke Brusselers. Wout: ,,We zouden het niet zelf hebben opgezocht, maar Jeroen zocht juist ons op, via Mieke. Zij kende Jeroen niet, wist niets van hem. Maar ze kon dingen vertellen over hem die ze alleen van hem zelf had door gekregen omdat Jeroen haar na zijn overlijden, had opgezocht.” 

Jeroen is als een engel om ons heen

Na een aantal ontmoetingen met Mieke groeide het vertrouwen dat Jeroen op een mooie plek is. ,,Jeroen is als een engel om ons heen op een prachtige plek. Op en in een heel ander level. Ook heeft hij me laten weten dat ik hem zal gaan kunnen horen. En dat ik goed voor mezelf moet blijven zorgen.” Lachend: ,,Nee, ik word zelf geen medium hoor. Maar sommige dingen en bepaalde tekens, zijn soms te wonderlijk om te bevatten.”

Lees ook

Ermelose veteraan Gerald Gijsbertsen schrijft jeugdboek over de razzia van Putten: ’Verhaal van vrede steeds opnieuw blijven vertellen’

EEN ANDER WETEN

Het schrijven van ‘Jezus, Jeroen’ werd zo een houvast voor Wout. In september 2023 zette hij de laatste punt en besloot hij dat hij het boek wilde gaan uitgeven op Jeroen’s geboortedag, op 16 mei. Hij hoopt zeker dat het een steun en een troost kan zijn voor anderen. ,,Dat Mieke op ons pad kwam, heeft bij ons iets heel moois teweeggebracht. Hoe fijn, als dat ook zo kan zijn voor een ander. Jeroen is er nog, is om ons heen. De dood is niet het einde… Dat feit is voor mij altijd overeind blijven staan. Jeroen is in een ander ‘weten’. Daar vertrouw ik op.”

NIET MEER BANG VOOR DE DOOD

Wout’s ogen lichten op als hij besluit: ,,Dus, wees niet bang. We zijn allemaal unieke wezens, met elk onze eigen unieke vingerafdruk. Die van Jeroen staat afgedrukt op de voorkaft van het boek, in zijn lievelingskleur geel. In 1982 zag hij het licht op aarde. We hebben de ervaring nu met Jeroen dat hij onmiddellijk na zijn dood opstond in het ‘Licht’ in een ander weten. ‘De mensen van voorbij, ze worden niet vergeten. Zijn in een ander weten.’ Zo klinkt het in het liedboek van de kerken. Nee, ik ben niet meer bang voor, maar nieuwsgierig naar de dood. Al ben ik voorlopig nog niet van plan om te gaan hoor!”

Het boek Jezus, Jeroen is verkrijgbaar bij www.vanveenauteur.nl/bestellen. Vanaf 17 mei ligt het boek ook bij boekhandel Riemer & Walinga De Boekverkoopers en is het te koop via bol.com.