Na halve eeuw sloten vandaag de deuren van Calluna, Arda Konings trekt laatste baantjes en kijkt met weemoed terug op een tijdperk

ERMELO Het zit er bijna op. Nog anderhalve dag zal de receptiedienst draaien als ik op 4 januari 2024 de hal binnenloop. Daarna zullen de deuren van zwembad Calluna, en tevens van de ernaast gelegen sporthal Calluna, voorgoed sluiten. Met weemoed kijk ik terug.

Met het sluiten van de deuren wordt een eind ingeluid van het Calluna-tijdperk dat bijna 50 jaar lang een belangrijke rol speelde in het leven van een groot zwem-minnend-publiek uit Ermelo en wijde omstreken. ,,De laatste keer zwemmen voor mij vandaag, Margreet”, zeg ik tegen de receptioniste een goed-nieuw-jaar-al-groetend toe, als ik mijn ticket tevoorschijn haal voor mijn uurtje zwemmen. 

TROUWE GROEP ZWEMMERS

Hoe vaak heb ik haar, maar ook de net gepensioneerde Sjaan, daar niet zien zitten bij de kassa? Nam ze getrouw de telefoon op, controleerde ze de entreebewijzen, liet ze de zwemmers stipt tot op de minuut wachten tot het ‘groene licht’ kwam om de – soms wat ongeduldig wachtende, maar o zo trouwe groep zwemmers – naar binnen te laten gaan voor hun dagelijks of wekelijks uurtje zwemfestijn? Met enige weemoed kijkt Margreet me aan en ze verzucht: ,,Ik doe dit werk nu al zó lang. Er ligt een stuk geschiedenis hier van mij. Voor de versere collega’s is de verhuizing naar het nieuwe sportcomplex alleen maar leuk. Maar voor mij voelt het haast als een soort rouwproces.” Het klinkt misschien allemaal een beetje zwaar op het vroege tijdstip, maar ik begrijp precies wat ze bedoelt en zucht stilletjes in gedachten met haar mee. 

GENERATIES DIPLOMAZWEMMEN

Immers, een halve eeuw ‘Calluna’ poets je niet zomaar even weg. Generaties die hier hun zwemdiploma’s behaalden. De altijd gemoedelijke en ‘familiaire’ sfeer, het meestal goedgeluimde personeel, een ‘compleet’ zwembad met instructie- wedstrijd- en subtropisch bad. Kortom, er was voor elk wat wils. Een plek bovendien waar overige watersporters en verenigingen hun onderkomen vonden. Met als centraal middelpunt het saunaatje waar menig dorpsnieuwtje over de tong ging en gemoederen soms extra verhit raakten, maar waar ook heel wat afgelachen en afgekakeld werd…

(Tekst gaat verder onder de foto)

Dochter 1 zwemt af, hoera! Ouders mochten destijds meezwemmen. - Magchiel van Berkel

45 JAAR GAST

Een eenvoudige rekensom leert me dan al snel dat ik reeds 45 jaar in dit zwembad kom, sinds ik hier vanaf 1979 woon. Dat ik er ongeveer zo’n 1750 zwem-kilometers plus een brok geschiedenis in het water heb liggen. Waarbij baantjes trekken veruit favoriet was. M’n speedo aan, brilletje op en gaan met die banaan! En hoe heerlijk was het om de lichtheid in het water te ervaren tijdens zwangerschapszwemmen? 

ZWEMLES

Later bracht ik door weer en wind op de fiets de kinderen naar zwemles bij badmeesters Wim en Stef, en badjuffen Bep en Laura? (Ik weet niet álle namen meer). De rode konen op de gezichten van de moeders bij het aan- en uitkleden van hun kroost. En… hoe tof was het om als vader of moeder mee te mogen afzwemmen met je eigen kids? Voor mij totaal geen straf! En wat waren al die papa’s en mama’s trots op hun kroost. Zo leerden later ook alle drie mijn kleinkinderen de kunst van het zwemmen bij Calluna. Ik kreeg zelfs mijn moeder, die haar hele leven aan watervrees leed, mee naar dit bad.

Dochter 2 met haar felbegeerde zwemdiploma op zak. - Magchiel van Berkel

SPARTAANSE AANPAK MET HAAK

Op een leuke manier behaalden zo de kinderen dus - en nog steeds - hun zwemdiploma’s. Als ik het verleden induik naar mijn eigen kinderjaren, herinner ik me het Spaardersbad gebouwd in de jaren ‘30, uit Gouda. Dat leek in mijn beleving op een enorm grote, hoge hal waar het geluid van gillende en joelende kinderen enorm doorheen galmde. Om maar niet te spreken over de harde fluitsignalen van de strenge badjuf en -meester die een haak om je bovenarm haalde waarmee je vervolgens het diepe water in werd getrokken. Gelukkig heeft deze spartaanse aanpak van leren zwemmen nooit de liefde voor het zwemmen zélf bij mij getemperd.

Natuurlijk gaan velen met mij dit vertrouwde en o zo gezellige zwembad enorm missen. Aan alle dingen in het leven komt ten slotte een keer een eind. Hopelijk vinden de banentrekkers hun weg naar het nieuwe sportcomplex ‘De Zanderij’ strakjes net zo makkelijk als na bijna een halve eeuw naar Calluna.