Alle kerstconcerten doen columnist Greet Termaat aan haar ‘zangcarrière’ denken: ‘Greetje, je moet maar niet meer meezingen’

Onze wereld verandert in een mooi verlichte sprookjestuin en ons dorp ademt de sfeer van kerst. Bijna elke avond worden er (samen)zangavonden en andere bijeenkomsten georganiseerd, bijna elke kerk heeft wel ruimte voor galmende kelen. 

Helaas is dat voor mij niet weggelegd, als ik probeer geluid op een melodieuze manier te produceren worden er al snel oren dichtgestopt of draait men zich verstoord om. Als kind hield ik veel van zingen en zat in een koor van de zangvereniging ’t Herfstklokje in Putten. Voor kerst gaven we een voorstelling samen met het mannenkoor waarin mijn vader zong. Prachtig vond ik dat en ik zong dan ook uit volle borst. 

Maar in de vijfde klas werd mij de mond gesnoerd. Op school zong ik psalmen en andere liedjes enthousiast mee. Tot op een dag de meester stopte tijdens het zingen en zei: ,,Greetje, je moet maar niet meer meezingen, want je zingt zó hard dat ik de rest niet kan horen.” Boem! Sta stil! En ik was net zo lekker op gang!

Op de middelbare school werd er niet zoveel gezongen en klassikaal kon ik me wel drukken door alleen maar wat mee te brommen. Later op de kweekschool moesten we verplicht deelnemen aan een schoolkoor dat één keer per jaar een oratorium uitvoerde in het toenmalige Tivoli in Utrecht. Mijn bromstem kwam van pas bij de alten, ik vond het eerst niks, hoewel ik de repetities wel met steeds meer plezier volgde.

Maar de avond van de uitvoering ging alles verkeerd. Op het laatste moment moest er nog een zwarte lange rok zonder boord in elkaar geflanst worden en toen we weg wilden gaan, bleek een huisgenootje ons opgesloten te hebben. Nog net de bus gehaald, rennen naar het concertgebouw en ja hoor! Toen ik mijn jas uitdeed in de garderobe (met keurig gekleed publiek) viel de rok op mijn voeten, de provisorische riem was losgeschoten. Gelukkig werd ik gered door klasgenootjes die om me heen gingen staan. 

Op weg naar het podium vroeg mijn vriendin waar ik de bladmuziek had. Oeps, helemaal vergeten in de paniek om weg te komen. Dus met een zwarte omslag in de hand mimeden en playbackten we alsof ons leven ervan afhing. En omdat alles in drieën komt, stapten we in de (verkeerde) laatste bus en eindigden op een eindpunt aan de andere kant van de stad. Maar tóch weer gered, nu door de chauffeur, die ons helemaal tot aan de deur thuisbracht. Goedheid bestaat!

Als afsluiting dit jaar het volgende gedicht voor u:

Oudjaar!
Bijna voorbij
Ik wens u
Een sprankelend en gezond
Nieuwjaar!

Greet Termaat