Columnist Greet Termaat is er klaar mee, ze stapt uit de ratrace en begint een derde jeugd

Zo, nu is het genoeg! Even pas op de plaats. Blijf staan. Even wachten, laat me even nadenken en vooral voelen. Soms kan ik niet meer, alle nieuwe dingen die als hordes me dwingen om te springen.

Stilstaan is geen optie, want als ik niet mee ga, word ik aan de kant geduwd en overlopen. Ik moet wel mee met de ‘ratrace’ van deze wereld, maar inhalen kan ik toch nooit. Het is als een tredmolen waarin een rat probeert te ontsnappen, maar hardwerkend en hardlopend stilstaat. Net als onze maatschappij.

Ontsnappen? Hoe dan? Het liedje van Herman van Veen blijft maar door denderen in mijn hoofd: ,,Opzij, opzij, opzij, want wij zijn haast te laat, wij hebben maar een paar minuten tijd. We moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan. We kunnen nu niet langer, we kunnen nu niet langer blijven staan. Een andere keer misschien, dan blijven we wel slapen en kunnen dan misschien als het echt moet… wat over koetjes, voetbal en de lotto praten. Nou, dag tot ziens, adieu het gaat je goed. We moeten rennen... EEN ANDERE KEER MISSCHIEN!”

Die andere keer komt dus nooit. Als je met pensioen gaat denk je ‘hè hè, ik hoef niet meer zo nodig mee te doen’. Nou dat is de grootste vergissing die er bestaat, je moet zelfs nog veel méér. Dus… stop! Ik doe niet meer mee met deze oneindige, zinloze, niets ontziende (ellebogen)wedren zonder winnaar, ook niet als toeschouwer.

Ik stap uit de molen en ga alleen nog dingen doen die eigenlijk niet ‘horen’ bij een vrouw van mijn leeftijd, maar die ik wel stiekem heel leuk en interessant vind. Zoals vissen zonder weerhaakje en zoeken naar schatten.
Zo gedacht, zo gevoeld!

Afgelopen weekend de eerste spannende stap naar mijn derde jeugd (of misschien wel kindsheid) gezet. Uh... oké, de schaamte dus voorbij. Jawel! Een spiksplinternieuwe metaaldetector gekocht. 

De 20 jaar oude detector van de Aldi, gebruikt door kleinkinderen, reageerde op alles wat los en vast zat en gilde het uit vanwege de vele bliklipjes, kroonkurken en zilverpapier. Na een plons in het water heeft de stakker het begeven. Toén nog geen 50 euro, maar nu kun je er hooguit de draagtas voor kopen.

Gisteren het nieuwe apparaat in elkaar gezet en toen merkte ik dat ik er helaas niet onderuit kom, ik zal toch weer een lesje moeten leren over symbolen, geluiden, betekenis van getalletjes en knopjes. Pfff, waarom heb ik niet gewoon een wichelroede besteld met alleen maar een richtingaanwijzer.

Maar.. ik laat me niet meer gek maken, al doende leert men, toch?

Greet Termaat