In een tijd van herdenken en vrijheid vieren staat columnist Greet Termaat stil bij de slachtoffers van de pandemie

Als een bom viel het op me neer, heel onverwachts en geruisloos. Het bericht van familie die na jaren eindelijk konden genieten van een weekje Lissabon, bij aankomst geveld werden door Covid en ons waarschuwden voor eventuele besmetting tijdens een ontmoeting net daarvoor. 

Dus de laatste dagen weer druk in de weer geweest met testen en ondertussen zo verkouden geworden dat het leek of het bewaarheid werd, maar gelukkig nog steeds negatief. Net als 3 jaar geleden de ‘clusterbom’ met covidbommetjes die over de hele wereld een pandemie veroorzaakte in zeer korte tijd.

De afgelopen tijd heeft het me verbaasd hoe snel we het ‘normale’ leven weer opgepakt hebben na een intimiderende stilstand van bijna alles en op vele fronten is het zelfs veel intenser en drukker geworden na die tijd. Maar door dit bericht kwam ik er achter dat ikzelf me ook niet meer zo bewust was van het gevaar, waar ik eerst zo bang voor was.

Hoewel ik maar zes jaar na het eind van de Tweede Wereldoorlog geboren ben, heb ik in mijn jeugd eigenlijk alleen de avontuurlijke, stoere verhalen uit die tijd gehoord en gelezen. De leraar Engels verblijdde ons met allerlei spannende verhalen over zijn oorlogstijd bij de RAF, de Engelse luchtmacht. Of hij ze verzon weet ik niet, maar spannend waren ze wel! Voor ons in het dagelijks leven was er al niet zoveel meer van te merken.
Het verdriet werd verzwegen, eigenlijk weggestopt, want het leven moest weer doorgaan.

In deze tijd wordt er nog wel geregeld aan herinnerd door herdenkingen en bevrijdingsfeesten die nog steeds plaatsvinden, omdat ook nieuwe generaties moeten weten wat er gebeurd is. Wij doen dit eens per jaar, maar in bijvoorbeeld Australië wordt er in de RSL ontmoetingscentra elke dag om 18.00 uur de Australische en Nieuw-Zeelandse gevallenen in alle oorlogen over de wereld herdacht.
Alle mensen staan op, luisteren naar een ode aan de gesneuvelde soldaten en eindigen hardop met: ,,We zullen hen gedenken”, een plechtig moment!

De afgelopen tijd waren er door de pandemie ook veel slachtoffers, de immense aantallen getraumatiseerde nabestaanden en langdurig zieken vechten nog steeds om hun leven weer op orde te krijgen. Als ondersteuning voor hen zou het toch fijn zijn als we ook met z’n allen tegelijk één keer per jaar kunnen zeggen: ,,We denken aan jullie”.
Incidenteel zijn er herdenkingsmonumenten opgericht, maar is er nog steeds geen nationale dag gepland, want als ik het goed begrijp staat het werk van comité ‘Stilstaan bij Corona’ stil.

Greet Termaat