Columnist Greet Termaat over Pasen: ‘In nylonjurk met een petticoat naar de kerk en broodhaantjes eten’

Dromerig zit ik in de volle zon uit de wind en met een dikke trui aan. Door de felheid van het licht kijk ik met spleetogen naar de bosrand een tiental meters voor mij. Door de zon ontspruiten de jonge blaadjes aan de bomen en ik zie een geelgroene gloed verschijnen over de nog kale takken. Geel! Nu snap ik het pas! 

De natuur vertelt ons met deze kleur dat de donkere wintermaanden weg zijn en er overal weer nieuw leven begint met vele kleurige bloemen die uit de grond schieten. Ook het paasfeest wordt nog steeds prominent in verband gebracht met de kleur geel, maar er is toch wel wat veranderd.

Ik herinner me dat er de dagen voor Pasen weer nieuwe kleren gemaakt of gekocht werden en in mijn geheugen waren de jurken altijd geel of heel licht van kleur. Feestelijke jurken, zoals een ‘nylonjurk’ met een petticoat eronder die zorgde dat hij wijd uit bleef staan. Niet zo handig want als je met veel moeite eindelijk op een hoge stoel zat, dan floepte de voorkant omhoog en moest je die de hele tijd neerdrukken. Lukte dat niet, dan zagen de mensen alleen een opstaande krans van veel lagen nylonstof met wiebelende spillebeentjes eronder uitstekend.

Maar je voelde je een prinsesje met Pasen, vooral als je dan in optocht door het dorp liep met een broodhaantje op een stok (tenminste... in het begin, op het eind was alleen de stok nog over) en veel bekijks.
Ook als je op eerste paasdag heel vroeg wakker gezongen werd door groepjes mensen die op de hoek van de straat plechtig de mooie paasliederen zongen, vaak begeleid door een blaasinstrument. Het was een mooi, indrukwekkend gebeuren.

Daarna broodhaantjes op de tafel, een grote schaal met eieren en aanschuiven maar. De dag ervoor hadden we eieren geverfd die allemaal opgegeten mochten worden, zoveel als je maar wilde. Wat een feest!
Daarna je mooie jurk aan en op naar de kerk, want de dag zelf was net als andere zondagen, hooguit een eindje wandelen en binnen wat spelletjes doen. Zondagsrust was heilig, ook voor ouders na het middageten. Tweede paasdag kwam er familie op bezoek en werd het gezelliger.

Helaas was mijn nylonjurk een kort leven beschoren, er was me niet verteld dat nylon absoluut niet in de buurt van vuur mocht komen. Dus toen ik bij mijn oom op schoot klom, die met een sigaret in zijn hand zat en probeerde de wijde waaier van de petticoat te omzeilen, was een gedeelte van mijn nylon jurk verdwenen voordat ik weer op de grond stond.

Maar ja, het was gelukkig weggesmolten en geen paasvuur geworden.

Greet Termaat