Columnist Greet Termaat wil pijnvrij oud worden en haar bucketlist afvinken: ‘Gelukkig heb ik die bungee jump al doorstaan’

,,Ik zie dat u nog heel vitaal bent voor uw leeftijd, dus het lijkt me goed om u in aanmerking te laten komen voor een proef met een neurostimulator. Er wordt een apparaatje in uw bil geplaatst dat middels draden in uw wervelkolom ervoor zorgt dat u weer een normaal leven kunt leiden.” Mijn gedachten schoten alle kanten op, van ‘pijnvrij oud worden’ naar ‘mijn bucketlist verder afvinken’. Ik zag mezelf alweer avontuurlijk dartelen door het leven.

Maar hij voegde er aan toe: ,,U mag alleen geen bungee jump, parachutesprong, trampolinespringen en andere fratsen uithalen. Ja hoor, er is niks zo mooi of er zit wel iets lelijks aan!

Gelukkig heb ik die bungee jump zo’n twintig jaar geleden al doorstaan, niet omdat ik zo stoer was maar meer om de eer van mijn generatie te redden.
Dit overkwam mij in Nieuw Zeeland tijdens een reis met een zeer oude, vochtige, stinkende, uit de bagger getrokken huurauto, waarvan al na een uur rijden plotseling het middelpunt van het stuur tegen het dak schoot en een groot gat achterliet met zicht op het binnenste van de stuurkolom.
Door het Zuidereiland, in gezelschap van een dochter die net een nieuw vriendje had en eigenlijk helemaal niet zat te wachten op een trip met een snurkende ‘oude’ moeder van bijna 50 in een verrotte auto, een koud land en haar nieuwe liefde heel ver weg.

Oog voor de natuur had deze bijna twintigjarige ook nog niet, dus op naar Queenstown waar wilde avonturen lonkten. Mijn dochter wilde mee met een bus die mensen in de bergen afzette en waar je dan uit een gondel, tussen twee bergen hangende, een sprong van 137 meter kon maken boven een kolkende rivier. Ik had al duidelijk gemaakt dat ik absoluut niet meedeed aan deze gekkigheid maar wel mee ging kijken.
Daar zat ik dan tussen huilerige, verwilderde of verschrikte gezichten die wel of niet gesprongen hadden, een enkeling euforisch.

Eén van de helpers die me bij binnenkomst al in een harnas gehesen had, kwam naar me toe en bevestigde iets om mijn enkels. Ik probeerde hem duidelijk te maken dat ik niet meedeed, maar plots zag ik de grijns op het gezicht van m’n kind die me stiekem had opgegeven voor de jump. Dit kon ik niet over mijn kant laten gaan als enig aanwezige uitgedaagde ouder. Mijn hart klopte in mijn keel terwijl ik wiebelend op een plankje buiten de gondel het ravijn in keek. Met een perfecte zweefduik voelde ik hoe een vlaag van angst door mijn lijf golfde van hoofd tot teen en verdween.

Lachend kwam ik boven, voor niets en niemand meer bang.

Greet Termaat