Columnist Greet Termaat gaat oppassen op een boerderijtje met natuur om jaloers op te worden

,,Hallo oma, ik heb een vraagje”, zegt mijn oudste kleindochter door de telefoon. Nog niet zo lang geleden is ze op zichzelf gaan wonen in een boerderijwoning ergens in de landerijen met twee vriendinnen, dus ik dacht dat ze huisraad of iets dergelijks zocht.

,,Hè?”, zult u denken, ,,hoe kan dat nou in deze tijd en dan nog wel een vrijstaand boerderijtje?” Dit is een woning die ingeleverd moet worden voor nieuwe bebouwing, dus het er in wonen kan zomaar afgelopen zijn. Maar het mooie natuurgebied eromheen is om jaloers op te worden. En toen kwam het hoge woord eruit: ,,Zou u een paar dagen op willen passen in ons huis?” ,,Ja natuurlijk!”, onderwijl me afvragend waar ik in vredesnaam op zou moeten passen in een oud huis, waar muizen vrij spel hebben en waar niets te halen valt.

Een van haar huisgenoten wist wat voor hoge rekeningen mensen krijgen van een dierenarts, dus er was besloten géén huisdieren te nemen. Maar toen ik bij de meisjes op bezoek was liep er een kip in de keuken, Betsie genaamd. Er werd me verteld dat een van de dames bij haar ouders thuis nog kippen en konijnen heeft die allemaal bij elkaar hokken.
Deze kip was aangevallen door een konijn en ‘haar filetje’ was te zien door een grote scheur in haar borst. De assistente in spé bedacht zich geen moment, had nog hechtdraad in huis, legde Betsie op de rug op haar schoot en naaide met grote precisie de wond weer dicht. Betsie vond het allemaal best, behalve toen er betadine op de wond kwam. Luid kakelend protesteerde ze en liep snel weg. Na een week revalideren in hun huis ging ze weer terug naar de konijnen.

Geen eigen huisdier dus, maar wel een pleegpoes via de Stichting Kattenbescherming, die op straat rondzwierf en hoogzwanger was. Allemaal blij!
De poes moest bevallen, maar dat lukte niet. Op naar de dierenarts, deze moest een keizersnee verrichten en toen mochten moeder en twee, gelukkig gezonde, kleine katjes mee naar huis. De Stichting vergoedt alle kosten, dus er wordt voor gezorgd dat mensen dit ook financieel kunnen doen.
Maar ja, als je op vakantie wilt gaan, heb je dus oppas nodig. Afgelopen week kregen we een foto doorgestuurd van Nala de poes met niet twee, maar víer jongen die ze zoogde. Deze waren op dezelfde dag geboren bij een poes die niet voor ze kon zorgen.

Met het oog op mijn oppasbeurt over enkele weken vroeg ik aan mijn kleindochter: ,,Hoeveel tepels heeft Nala nog?” ,,Genoeg oma, d’r kunnen nóg meer poesjes bij”.
,,Enne… we denken er over om Nala te houden.”

Greet Termaat