Greet Termaat over de ‘hachelijke onderneming’ van de sok over je grote teen krijgen zonder daarbij om te vallen

,,Wat is het vandaag voor dag?” Net wakker, is dat het eerste dat in me opkomt dus snel uit de veren. Gauw op mijn telefoon kijken en dan realiseer ik me dat er alwéér een week voorbij is. Dezelfde weekdag lijkt me écht nog geen week geleden. De tijd rent voor je uit en je kunt hem niet meer bijhouden, laat staan inhalen. En dan zeggen ze dat je na je pensioen alle tijd hebt om alles te doen wat je wilt. 

Ja, wie zegt dat? Vast mensen die nog volop in het arbeidsproces meedraaien. Als men van 8 tot 5 op kantoor zit, hoeft men zich niet bezig te houden met futiliteiten en het excuus ‘Ja, sorry, ik moet werken’ kan ook wel eens goed van pas komen. Maar werk je niet meer, dan ben je natuurlijk altijd beschikbaar en kun je je niet echt drukken.

Als gepensioneerde ben je zo druk als een klein baasje. Er valt van alles te regelen, alleen ontbreekt de secretaresse. Mede omdat je geheugen je steeds meer in de steek laat en ouderdomskwalen je meer en meer lastig vallen en je daardoor dwingen om afspraken te onthouden, moet je ineens een agenda gaan bijhouden. Er komen steeds meer afspraken in te staan op gebied van gezondheid, verzorging, verjaardagen en onderhouden van sociale contacten.

Je moet dan natuurlijk niet vergeten om elke dag even te kijken. En dat lossen Bixby, Alexa, Siri en weet-ik-veel ook niet altijd op, omdat de ene keer de batterij van het gehoortoestel leeg is, of omdat je schrikt van een vreemde stem die om tien uur zegt dat je om kwart over tien een afspraak hebt bij de dokter en jij nog in je duster zit.

Elke nieuwe dag is ook zo weer voorbij; je hebt het gevoel nergens meer aan toe te komen en alles wat je wel doet gaat veel langzamer dan vroeger, terwijl je nog een hele bucketlist vol hebt. Het verschijnsel ‘achter de geraniums zitten’ en je vervelen, ken je (nog) niet. Wel vervelend is dat karweitjes, zoals je huis aan kant houden, boodschappen doen, eten koken en wat al niet meer, elke dag weer terugkomen en vaak je tijd voor leuke dingen oppeuzelen. De dagelijkse verzorging neemt ook tijd, de neus van de sok over je grote teen krijgen zonder daarbij om te vallen is een hachelijke onderneming, het lijkt of je armen steeds korter worden en je benen steeds strammer.

Zelfs je teennagels kortwieken is geen sinecure, dus geef je je ten langen leste maar over aan de pedicure, weer een afspraak erbij.

Nou ja, ik ben weer klaarwakker en zie in mijn agenda dat het tijd is om de column te schrijven. Oei! Zelfs twee weken zijn zo maar weer om!

Greet Termaat