Staar

Plotseling zag ik een rood kralengordijn met allemaal zwarte stippen vlak voor mijn ogen. Ik keek eens rond, maar het gordijn bleef in mijn blikveld. Dus snel een brillenwinkel binnengeglipt om er even naar te laten kijken, en dan kom je in een stroomversnelling van de huisarts naar de oogarts, netvliesscheur dicht laseren met als toetje een staaroperatie.

STAAR?? Alleen voor heel oude mensen toch? Ik was altijd wel een dromer en staarde vroeger veel voor me uit, maar heb nooit geweten dat het slecht voor de ogen kon zijn (is ook niet zo ben ik achter). Dus op naar de opname, ik was aardig vroeg, maar onderweg ernaartoe kwam ik verschillende eenogige mensen tegen met een wit oogkapje. Lopende band werk dus!

In de wachtkamer zat een man met een beker koffie in zijn hand, om hem heen cirkelde een vlieg die even later neerdaalde op de rand. Ik was in spannende afwachting of hij in het bekertje of in de mond van de man zou duikelen, toen een verpleegster mij kwam halen en me liet plaatsnemen in de rij patiënten die stilzwijgend zaten te wachten.

Op een gegeven moment ging de deur naar de wachtkamer weer open en… ja hoor… daar was hij weer… de vlieg! Zonder zich ergens iets van aan te trekken sloeg hij meteen linksaf, tegelijkertijd ging de deur naar de OK ruimten open en ijlde hij daar naar binnen.
Ik meldde dit voorval meteen aan de verpleegkundige en toen waren de poppen aan het dansen! Alles werd hermetisch afgesloten, iedereen ging achter de vlieg aan en even later werd deze in levenloze toestand afgevoerd.
Daarna was ik aan de beurt en werd naar binnen gereden, maar er ontstond wéér consternatie omdat plotseling een computer in de OK het begeven had en een IT-medewerker nog niet kon komen.
Er niet zo gerust op lag ik even later te wachten onder het groene, ook éénogig, laken en voelde dat de arts er geërgerd aan sjorde omdat iemand er met de voet op stond.
Een metalen voorwerp kwam op me af, er werd wat gerommeld in het oog en toen was het pikkedonker, maar na te hebben geklopt, geveegd en gezogen klonk de stem van de arts: ,,Het is gelukt hoor!”
Gelukkig, dat zat er op. Nu nog afwachten of er niets vergeten was (nieuw lensje of zo?), maar al snel zag ik door een gat in het kapje licht. En nóg later ontdekte ik dat mijn vloerbedekking een heel andere kleur had dan ik dacht, ook de blaadjes aan de bomen kon ik opeens één voor één onderscheiden.

Oogluikend besloot ik me niet meer blind te staren op eventuele vreemde taferelen bij het tweede staaroog!

Greet Termaat