Column Philippe Abbing: Contractvoorwaarden of maffiapraktijken

ERMELO Stel je voor dat je in het dorp ineens heel veel zin in een HEMA rookworst krijgt. En als je dan met je worst naar de kassa loopt en een vriendelijke jongedame zegt dat je deze uiteraard mag kopen, maar of je ook even ‘hier’ wilt tekenen waarin je verklaart dat je nooit meer een ander merk rookworst gaat kopen.

Dat zou raar zijn… maar aankopen met voorwaarden zijn erg gebruikelijk. Neem bijvoorbeeld de rechtszaak die aangespannen was na het overlijden van een vrouw die bij Disneyland gegeten had en allergisch was. Disney stelt dat de man hen niet kan aanklagen omdat hij een proefabonnement op Disney + had gehad. Tijdens het afsluiten van dit abonnement accepteerde hij de algemene voorwaarden van het bedrijf, waarin staat dat gebruikers ermee instemmen dat eventuele geschillen met Disney buiten de rechtbank moeten worden opgelost.

Dit voelt natuurlijk mega-oneerlijk, maar heb jij enig idee waar je mee instemt als de volgende update op je iPad of laptop verschijnt? Ik ken niemand die deze onleesbare brei van juridische termen leest, laat staan de implicaties doordenkt.

‘Taal is niet gratis’ zei een onderwijsbestuurder ooit tegen me toen we een sociaal plan aan het afsluiten waren. Als ik in mijn werk afspraken maak, is daar geld bij betrokken, direct met bijvoorbeeld ontslagvergoedingen, maar ook indirect door de inzet van personeel. En hoe je het opschrijft is van groot belang, want daarmee beschrijf je de ‘werkingssfeer’, ofwel wie er gebruik van kan maken. Eigenlijk ben ik ook zo’n type die gebruikersvoorwaarden opstelt, alleen vind ik dat ik aan de goede kant opereer, omdat ik van de vakbond ben.

Toen ik drie jaar geleden mijn koopcontract doorakkerde heb ik daar ook rare voorwaarden in gezien. Bijvoorbeeld de clausule dat ik nooit mijn huis mocht verkopen binnen vijf jaar. Die stond er in om er voor te zorgen dat projectaannemers en doorverkopers weg zouden blijven. Maar er kunnen altijd redenen zijn waardoor je (verplicht) je huis moet verkopen. Die hebben ze op mijn verzoek geschrapt.

Maar helaas is wonen zo’n crisis in Ermelo op dit moment, dat veel verkopers de ruimte voelen om de voorwaarden dwingend te maken. Ze kopen toch wel. Voorwaarden die de normale grens passeren, ruim. Voorwaarden als ‘dat je nooit, met een direct opeisbare boete, mag klagen over een nabij gelegen bedrijf’. Of dat juridisch houdbaar is, is de vraag, maar het gebeurt wel. Ik vind het maffiapraktijken. Net als Disney trouwens.

Philippe Abbing

Lees ook

Column Philippe Abbing: wel of geen windmolens?