Column Ds. Marthijn van Leeuwen: Michazondag

17 oktober is het Wereldarmoededag. Op zondag 20 oktober, Michazondag, zal in meer dan duizend kerken aandacht zijn voor armoede en onrecht. Wanneer ik het zo uittyp, denk ik: dit is echt nieuws om op bed te blijven liggen. Wie wordt geïnspireerd door na te denken over armoe en onrecht?

Niemand heeft het nodig hierover na te denken. Dat doen we al elke dag, toch? Vervolgens drukken we het ook weer diep in ons geweten weg, zoals een vetribbel met correctieondergoed. Het zit er wel, maar het lijkt mee te vallen. Anderen doen het slechter… 

Ermelo wordt ook wel Erbarmenloo genoemd, is mij verteld. Een erenaam. Naast de kazernes die toerusten tot vredesmissies ver weg, zijn er voor kwetsbare mensen dichtbij instellingen als Bartimeüs, Veldwijk en ’s Heerenloo. Plekken waar je iets van kleur en waarde kunt vinden. Tenminste, waar de machine van efficiency haar werk nog niet heeft afgerond. Want daar wordt het kil en stil. Voor sommigen met een zorghart blijkt het werk niet meer te doen. De druk op degenen die bleven werd nog groter. De pijn en de passie ook.

Onrecht en armoe is dichterbij dan je denkt. Wat weet je van de buurvrouw, die al 55 jaar in het huis naast je woont? Die vent van 40 die toch zou moeten werken, maar nerveus doelloos door de straat loopt? Om over de rest van de wereld maar te zwijgen! De wereld van cacao, kobalt en spotgoedkope spullen van TEMU.

Het leven is vluchtig en eenzaam geworden. Waarom leven wij? Niemand kan het ons meer uitleggen. Doelmatig doet de machine zijn werk. De machine die elk doel uit het leven haalt, kleurloos en grijs. Dat je je overbodig voelt, wanneer je niet op de arbeidsmarkt meedoet.

Hier willen we in de kerk de ogen niet voor sluiten. We proberen ook weg te blijven van de valkuil van verbeten activisme. We kruipen even niet weg voor de info die ons confronteert met ons eigen gedrag. Daarin is de kerk een unieke plek: hier kun jezelf onder ogen komen. Omdat het een plek is van vergeving. Niet goedkoop, maar voorwaarde om ontspannen een andere weg in te slaan. Ook al lijkt dat te laat en volstrekt zinloos. 

We proberen het allemaal goed te doen en lopen op onze tenen. Daarom is fouten maken zo heftig geworden. Helemaal omdat het zo onveilig is geworden je fouten te erkennen. Je wordt zo op het digitale schavot gezet.

Michazondag maakt ons bewust: wij hoeven geen offers aan God te brengen. We mogen juist goed doen waar we het goede niet kunnen doen. Kleur brengen op plaatsen waar het kil en grijs is. Daarom is het mooi dat deze zondag in de herfst valt. Het leven gaat overal uit, zo lijkt. Maar juist dan krijgt kleur een kans!

Lees ook

Column Philippe Abbing: De wolf is een ‘toeristenval’