Columniste Nancy-Els de Jonge moet leven zonder paraplu: ‘Ik ga haar missen’
4 maart 2026 om 16:00 ColumnERMELO Mijn moeder is dood. Gestorven na bijna 90 jaar hier op aarde waarvan ruim 64 jaar als mijn moeder. Zittend aan haar sterfbed besef ik wat ze allemaal voor me betekent. Hoeveel ik van haar hou. Hoeveel ik van haar geleerd heb. Hoeveel ik op haar lijk. Hoe ze me gevormd heeft tot de vrouw die ik ben. Hoe ik haar zal missen.
Als mens. Als klankbord. als veilige haven. Als luisterend oor. Als raadgever. Als ijkpunt.
Als moeder. En ik besef; wat een breed begrip is dat. Moeder.
‘To the world you are a mother, but to us you are the world.’
Daar is echt niks van gelogen.
Ik moet nu alleen verder. Met man, kinderen, kleinkinderen, zus, broer en een heleboel vriendinnen, maar toch. Alleen.
Mijn paraplu is weg. Mijn beschutting tegen het weer en de wind van het leven. Zonder schuilplaats. Zonder haar. Het leven zal na vandaag anders zijn. Heel anders. Wat zal ik haar missen als het weer eens hard regent, hagelt of sneeuwt in mijn leven. Als ik geen beschutting meer bij haar kan zoeken. De vanzelfsprekende rust en veiligheid die ze me bood omdat ze er altijd was.
Nooit meer haar goedkeurende of afkeurende blik. Nooit meer haar stem die mijn naam noemt. Haar mening, haar eigen-wijsheid.
Wat ga ik haar missen. Oneindig veel meer dan ik besefte toen ze er nog was.
Nancy-Els de Jonge
