Columniste Nancy-Els de Jonge baalt: ‘Geen ruimte voor creativiteit, voor buiten de lijntjes, voor anders en misschien beter’

ERMELO En soms ……

En soms, en soms en soms. 

Soms vind ik mijn werk confronterend.

Zoals deze week. Ik praatte met een jong meisje. Puur. Kwetsbaar. Eerlijk. Wijs. Een meisje dat zó graag wil passen in het schoolsysteem dat ze zichzelf daarvoor letterlijk geweld aan doet. Terwijl het systeem niet bij haar past. Niet voor haar bedacht is. Een systeem dat eigenlijk alles wat ze is, wat ze kan, wat ze wil, buiten beschouwing laat. 

Een rigide systeem. Een systeem dat niets en niemand ontziet. 

De wereld is onvoorstelbaar veranderd sinds ik 50 jaar geleden net zo oud was als zij nu. Maar………. Het onderwijs is nagenoeg hetzelfde gebleven. 

Dezelfde vakken. Dezelfde stof. Dezelfde manier van lesgeven. Dezelfde beoordelingsstructuur. Dezelfde strakke indeling in jaarlagen. Nog steeds uitgaat van de zwakste schakel om de kracht van de ketting te bepalen. Dezelfde kijk op wie mensen  zijn en niet, nooit, op wie wij zouden kúnnen zijn.

Geen ruimte voor creativiteit, voor buiten de lijntjes, voor anders en misschien beter.

Mijn columns zijn eigenlijk altijd positief. 

Maar soms, soms kan ik er niet omheen. Dan zie ik zó duidelijk hoeveel talent wij verspillen. Hoeveel jonge mensen zich in allerlei bochten wringen om te voldoen aan de achterhaalde eisen die het onderwijs aan ze stelt. En dan zie ik hoeveel schade dat aanricht. Hoeveel talent we daarmee verspillen.

Zonde. Doodzonde.

Nancy-Els de Jonge

Lees ook

Columniste Nancy-Els de Jonge maakt een stempel het niks uit: ‘Aanspreken voor wie ze is, zonder vooroordeel’