Columniste Nancy-Els de Jonge kijkt terug: ‘Weet je nog?’

Weet je nog dat je zelf jong was? Hoe graag je alles zelf wilde doen? Wilde bepalen? Hoe graag je je eigen ding wilde doen? Hoe je je losmaakte van de verwachtingen en eisen van je ouders en je docenten? 

Weet je nog hoe je hebt gezocht naar wat voor jou belangrijk is en naar wie je wilde zijn? Weet je nog? Weet je nog?

Leerlingen op de middelbare school worstelen misschien met hun huiswerk maar zijn vooral volop bezig met wie zij willen worden. Met wie ze zijn. Los van wie hun ouders zijn, los van de verwachtingen van hun omgeving.

Ze meten zich aan leeftijdsgenoten, aan vrienden en vriendinnen. Vinden met vallen en opstaan hun eigen weg. Leren buiten school meer dan op school, zo lijkt het vaak. 

En dat is precies zoals het moet zijn. Want afgezien van het schoolse leren vraagt leren over het leven een plek in hun leven. Ze maken zich los van thuis, maken nieuwe vrienden en dingen mee waar ze van leren. 

De puberteit is een heftige fase. Een fase van verandering, van ontwikkeling, van groei. Alle jaren voor deze fase zijn de aanloop geweest naar dit ‘coming of age’, naar deze metamorfose. 

De tijd is rijp. Zij zijn rijp. Rijp om hun vleugels meer en meer uit te slaan. Om deze te testen. En ja, soms betekent dit vallen, maar ook wijzer weer opstaan. 

We leren nu eenmaal allemaal het meest van de fouten die we maken; geen betere leerschool dan de lessen die je leert door de fouten die je maakt. Als ouders en volwassenen willen we onze jongeren maar al te graag behoeden voor deze fouten en vaak harde lessen. 

Maar dat lukt lang niet altijd en belangrijker nog; we ontnemen ze daardoor juist de mogelijkheid óm van deze lessen te leren. 

Dat vind ik het akelige van opvoeden. Je wilt niets liever dan je kind voor verdriet en tegenslag behoeden terwijl ze die juist nodig hebben om te kunnen groeien. Heel frustrerend.

Daarom vind ik het bij de huiswerkbegeleiding zo fijn. We kunnen in deze lastige fase naast onze leerlingen (en hun ouders!) staan zonder dat we hen de mogelijkheid ontnemen te leren. Sterker nog, we zorgen er juist voor dat de lessen geleerd worden zodat onze leerlingen niet steeds opnieuw hoeven te vallen om weer op te kunnen staan. 

Het is fijn en bijzonder om een stukje met hen en hun ouders op te kunnen lopen. Juist in deze fase die soms zo lastig is. 

Nancy-Els de Jonge

Lees ook

Columnist Nancy-Els de Jonge leert anders: ‘Erg genoeg dat we qua leren alle leerlingen langs dezelfde meetlat leggen’