Columniste Nancy-Els de Jonge over programma Ik Vertrek: ‘hoe mensen denken dat iedereen met zijn handen kan werken’
2 april 2025 om 16:00 ColumnOnze dochter is getrouwd met een boer. Ze wonen met hun gezin op een grote boerderij. Het gebouw stamt uit 1861, dus er moet regelmatig onderhoud gepleegd worden aan van alles en nog wat.
Dit voorjaar is het dak van het woongedeelte aan de beurt. Een bijna onafzienbare klus waar vaklui negen weken voor uit hebben getrokken.
Afgezien van de tijd betekent dit een mega-investering qua materiaal maar dus ook in manuren. Goede vakmensen zijn schaars, hun geld dubbel en dwars waard, maar ze zijn niet gratis. Niet iedereen kan wat zij kunnen. Je hebt er inzicht, overzicht, kennis en twee rechterhanden voor nodig.
In ‘Ik Vertrek’ verbaas ik me er nagenoeg iedere uitzending over dat mensen die voorheen bijna nooit met hun handen werkten, denken dat klussen nooit lastig kan zijn.
Ze gaan vol goede moed aan de slag om steevast dingen tegen te komen die ze niet voorzien hadden en waarvoor ze afhankelijk zijn van anderen om het op te lossen. Het klussen valt eigenlijk bijna altijd vies tegen.
Mijn man is een houtman. Hij kan maken wat hij ziet en wat hij of anderen bedenken. In de veertig jaar dat we samen zijn, kan ik me nog bijna wekelijks verbazen over zijn vakmanschap. Ik snap heel vaak niet hoe hij het doet, wat er allemaal bij zijn werk komt kijken en hoe ver hij steevast vooruit denkt als hij een klus uitvoert.
Het verbaast me altijd weer hoe mensen die nooit met hun handen werken denken dat met je handen werken iets is wat eigenlijk iedereen wel kan. Terwijl ik denk dat het zomaar andersom zou kunnen zijn.
Mensen die met hun handen werken kunnen iets wat bijna niemand kan. En dat zouden we best meer mogen waarderen.
Nancy-Els de Jonge
