Nancy-Els helpt leerlingen te groeien naar waar ze nu nog niet zijn: ‘Kies wat vaker de kant van ‘dat kan ik!’’

Hij heeft er een broertje dood aan. Aan leren. Aan zijn docenten. Aan huiswerk. Eigenlijk aan alles wat met school te maken heeft. Vertelt trots over zijn discussies (zeg maar ruzies) met zijn docenten. Hij klinkt eerder triomfantelijk dan boos of geërgerd als hij hierover praat. Het stadium van dat het hem wat doet, lijkt hij allang voorbij.

Deze week tellen de cijfers die hij haalt niet mee, zo is afgesproken met zijn mentor. Hij zegt dat hij dus niks hoeft te doen. Ik vraag hem het om te draaien. Om te kijken wat er gebeurt als hij juist éxtra zijn best doet. Zo kan hij ervaren hoe het is om zonder druk een toets te maken en te laten zien wat hij waard is. Zo’n kans is zeldzaam en kan hij beter met beide handen aangrijpen. Hij stemde toe. Zo had hij het nog niet bekeken. 

Terwijl hij zijn toets voorbereidde bleek dat de stof over meer ging dan hij dacht. Zoals wel vaker kwam ook oude stof, ik denk zelfs al van de basisschool, aan de orde. Omdat dit hem verraste zei hij meteen dat hij dat niet kon. Een mooie aanleiding voor een goed gesprek. Want als je op een T-splitsing steevast de kant kiest van ‘dat kan ik niet’, kom je nooit meer bij de kant ‘dat kan ik!’

Hij is niet gek. Snapte meteen wat ik bedoelde (wel zo fijn om begrepen te worden als je iets belangrijks uit wilt leggen). Hij zei dat hij bij zijn hobby, hij is gek op een bepaald merk computers, wél altijd de kant kiest van ‘dat kan ik!’ We hadden het erover hoe fijn dat is. Wat een fijn gevoel dat geeft en hoe trots hij dan op zichzelf is. (Dat is namelijk zichtbaar als hij het hierover heeft.) Ik vroeg hem hoe trots hij op zichzelf zou zijn als hij ook bij het leren en tijdens toetsen vaker de kant van ‘dat kan ik!’ zou kiezen. Hoeveel leuker hij school en leren dan zou vinden. Hoeveel meer invloed hij dan zou hebben op school, zichzelf en zelfs op zijn toekomst. Hij keek me aandachtig aan. Ik geloof warempel dat hij begreep wat ik bedoelde. 

Het is aan ons om leerlingen te laten groeien naar waar ze nu nog niet zijn. Door ze aan te spreken op wie ze kunnen worden, niet op wie ze nu denken te zijn. En als dat lukt is dat het allerleukste wat er is!

Nancy-Els de Jonge