Columniste Nancy-Els de Jonge maakt een stempel het niks uit: ‘Aanspreken voor wie ze is, zonder vooroordeel’
8 oktober 2025 om 12:00 ColumnERMELO Ze meldde zichzelf deze zomer aan. Ze kon wel wat hulp gebruiken bij haar laatste schooljaar. Ze wil namelijk graag haar opleiding afmaken, maar ze heeft moeite met het krijgen van overzicht, het aan de gang gaan en het op gang blijven, zo geeft ze aan. En een fijne, rustige plek om aan het werk te gaan zou ook fijn zijn.
En ze heeft autisme, zegt ze erbij.
Het klinkt misschien gek, maar dat laatste boeit me niet.
Begrijp me niet verkeerd. Ik bagatelliseer het niet, en ze zal er vast regelmatig tegenaan lopen (zo’n label krijg je vaak pas na een lange en frustrerende zoektocht opgespeld), maar mij maakt het niks uit.
Elk kind en ieder mens zijn immers anders. Wat voor de één werkt, werkt voor de ander niet, en andersom. Daarom geen systemen, maar kijken naar wat werkt.
Wie ben je? Wat heb je nodig? Waar word je blij van? Wat gaat je makkelijk af en wat juist niet? Waar kun je een steuntje in de rug bij gebruiken en wat gaat bijna als vanzelf?
Ik zal haar nooit aanspreken als een autistisch meisje omdat ze dat voor mij niet is. Ze is gewoon haar eigen, unieke zelf. Een meid van bijna twintig die al veel heeft meegemaakt in haar leven en mede daardoor al heel veel lessen geleerd heeft. En beschikt over meer zelfkennis dan menig leeftijdsgenoot.
Nadat ik drie weken met haar heb gewerkt, vraag ik of ze begrijpt dat ik het nooit over haar autisme heb. En of ze dat soms vervelend vindt. Nee, zegt ze. Juist niet.
Want ook zij wil net als iedereen, aangesproken worden zoals ze is. Zonder label, zonder vooroordeel. Met alle kwaliteiten en uitdagingen die haar zo bijzonder maken.
Niets meer, maar vooral ook niets minder.
Nancy-Els de Jonge
