Columniste Nancy-Els de Jonge vindt dat je iets niet hoeft te kunnen: ‘Het mag best zwaar zijn en ik mag er best doorheen zitten zo nu en dan’

ERMELO Mijn man en ik zijn in 2024 vanuit Trier vertrokken op onze pelgrimstocht richting Santiago de Compostella in Spanje. Ieder jaar in de meivakantie lopen we van die route een aantal etappes en zo zijn we dit jaar na in totaal zo’n 890 kilometer aangekomen in Le Puy-en-Velay, een belangrijk kruispunt van pelgrimswegen. 

U moet weten dat mijn man een wandelaar is. Hij doet niets liever. In 2022/2023 liep hij vanuit ons huis aan de Kawoepersteeg al helemaal alleen naar Santiago, sinds een paar jaar lopen we dus samen.

Voor mij is wandelen niet echt een hobby en zeker geen doel op zich. Ik houd van buiten zijn, van het onverwachte en vooral van de beloning aan het eind van de dag. Nooit smaakt een biertje lekkerder dan na een lange dag lopen. 

Ik kom mezelf dan ook regelmatig tegen tijdens het lopen. Omdat het nét te ver is voor leuk, omdat het heel warm is, de weg steil en/of modderig, of omdat ik gewoon dacht dat het allemaal wel mee zou vallen en het daardoor juist tegenvalt. Ondanks de afgelegde 890 kilometer denk ik dan ook regelmatig dat ik het eigenlijk niet kan, dat wandelen.

Dit jaar kwam ik tot de conclusie dat ik het lopen niet hóef te kunnen. Het mag best zwaar zijn en ik mag er best doorheen zitten zo nu en dan. Het belangrijkste is dat ik niet opgeef. Dat ik het dóe. Dat ik loop, de ene voet voor de andere zet en niet te veel nadenk. Dan bereik ik mijn doel, de slaapplek van die dag, vanzelf. Het is niet erg is als ik dan moe of zelfs uitgewoond ben. Het is geen wedstrijd en er bestaat geen winnen of verliezen. Er is alleen de weg. De volgende stap en vooral niet opgeven. Dan kom ik er vanzelf.

Nancy-Els de Jonge