Columnist Nancy-Els de Jonge ziet de waarde van een tweede liefde: ‘Aan de kist van een kennis ontmoette ze hem’
4 februari 2026 om 12:00 ColumnERMELO Ze zijn oud. Hij is 90, zij wordt dat in september. Hun liefde voor elkaar is puur, zichtbaar, onmiskenbaar en aandoenlijk. Het straalt van ze af. Zoals ze bezorgd zijn om elkaar, elkaar begroeten als de een een paar uur weg was, of, zoals nu, als hij haar in het ziekenhuis bezoekt nadat ze een hersenbloeding heeft gehad.
Ik ben haar dochter, niet die van hem. Toen ik geboren werd, was hij nog niet in beeld. Ze was toen getrouwd met mijn vader en dat zou tot aan diens dood in 1992 zo blijven. Met mijn vader kreeg ze nog twee kinderen, mijn zus en broer.
Pas toen ze al bijna 25 jaar weduwe was, ontmoette ze deze man, aan de kist van een kennis van wie ze afscheid kwam nemen. Daar ontstond, zo’n 10 jaar geleden, ze waren beiden bijna 80, hun liefde.
Voor het gemak had hij dezelfde naam als mijn vader, maar verder was het wennen. Een nieuwe man in haar leven. En in dat van ons. Iemand die nadrukkelijk aanwezig was. Interesse in ons toonde, geen blad voor de mond nam.
In het verleden had hij op het ministerie van Sociale Zaken met vakbonden over lonen onderhandeld, dus u snapt dat discussies met hem niet makkelijk te winnen zijn. Niet te winnen, wel altijd boeiend. Hij komt uit een ondernemersfamilie, stemt VVD. Zij SP.
Hun leven speelt zich binnenshuis af maar is interessanter dan menig verre reis. Geen onderwerp is taboe. Gesprekken altijd boeiend. Vrienden, buren en familie komen graag langs omdat het áltijd levendig is bij hen. Ik gun hen deze laatste acte van hun leven en hoop dat die nog lang duurt. Dat het leven zo kan lopen is prachtig.
Bijzonder. En het maakt hun gelukkig, maar mij ook.
Nancy-Els de Jonge
