Columniste Fransje Heijkoop wandelt mee: ‘Weer of geen weer, er zijn hooguit wat minder lopers’

Bij het openen van de app van Henk Jan gaat bij wijze van spreken de wandeling al van start. Hij maakt er een bijna spannende tocht van. Je voelt niet alleen zijn bezieling voor wandelen in de natuur maar hij weet er ook veel van. Je hoeft maar te appen over een klompenpad vanuit Wekerom of hij heeft met zijn vrouw diezelfde zondag het Kopermolenpad Wenum - Wiesel. gelopen. ,,Ook aanbevelingswaardig”, aldus Henk Jan. Zo kwam ik op het idee om maar eens meer te weten te komen van dit clubje.

Hij legde alles uit in een app, die hij - als stukje van mijn column- eigenlijk zelf schreef! ,,Leuk dat jij jouw column wilt gaan wijden aan het wandelen en specifiek aan de groep die uitgaat van de Oude Kerk. De wandelgroep is ontstaan in januari 2018; een initiatief van Martin en Janneke V. die nog steeds meelopen. In september 2021 heb ik de coördinatie van de te lopen routes overgenomen. Weer of geen weer, de wandeling gaat gewoon door. Ook bij regen (en sneeuw), alleen is het aantal wandelaars dan wat minder. Door mond tot mond reclame kwamen er ook leden van andere wijkgemeentes van de Hervormde gemeente Ermelo meewandelen. De wandelingen staan in het teken van elkaar ontmoeten en genieten van de mooie natuur.”

Zo carpoolden wij 10 mei naar het startpunt Vierhouten-dorp, alles aangestuurd door Henk Jan. Doel: rondje Vodseberg. Afstand zes kilometer en 100 meter erbij voor het ‘beklimmen van de berg’. Ik kende bijna niemand. De mensen die niet meegingen hadden zich keurig afgemeld dus hoefde ik die namen nog niet te onthouden.

Elkaar ontmoeten was leuk en leerzaam: geen obstakel. De gesprekjes stokten toen Henk Jan een zijpaadje inging: opletten voor onverwachte boomwortels. Dat waren de echte obstakels. We liepen dus een tijdje allemaal met onze hoofden naar beneden. Zo zag een vrouw een hazelworm in het groen verdwijnen. De vrouw naast mij bezocht iemand op Kroondomein waardoor ik automatisch weer aan Annie dacht die 14 februari overleed. De vrouw kende haar goed en zei: ,,Er was een column over haar begrafenis geschreven. Echt mooi en ik ben ook bij haar man geweest om te vragen hoe hij die twee columns vond. Hij was er erg door geroerd.”

Wat zou ik doen. Nee, nog maar even wachten. Ik voelde me net een voyeur. Niet kijkend maar luisterend wat zij over mijn columns vertelde. Toen ze vroeg: ,,Lees je ook haar columns?”, stond ik stil, deed mijn zonneklep naar boven, keek haar aan en zei met een knipoog: ,,Ja, ik lees ze allemaal nadat ik ze geschreven heb.” Even vergat ze dat we aan het wandelen waren want ze stond haast als aan de grond genageld en bekeek mij aandachtig. Henk Jan weet niets van dit onderonsje, maar het gebeurde wel op het ‘rondje de Vodseberg’.

Lees ook

Columniste Fransje Heijkoop liep in het rood: ‘Zij kon niet op de bank blijven zitten’