Columnist Nancy-Els de Jonge over de té grote rol van cijfers en schoolwerk: ‘De belangrijkste lessen leren we buiten school’

Het is weer dat seizoen. Het spannendste seizoen van het schooljaar is aangebroken. De onvoldoendes worden in kaart gebracht, de slagingskansen berekend, soms wordt er al een plan B besproken. Het is elk jaar weer erop of eronder. Niet voor iedereen natuurlijk maar wel voor veel leerlingen. Is het na corona erger? Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat het in mijn tijd, ik ben 61, makkelijker was. 

Wij kregen 3 rapporten waarvan alleen de laatste telde. Onze cijfers stonden achterin de agenda van onze docent. We kregen 3 keer per jaar een rapport waarmee onze ouders inzicht kregen in hoe het qua cijfers met ons ging. Onvoldoendes repareren had je helemaal in eigen hand. Een paar goede cijfers aan het eind van het jaar en er was geen haan die kraaide naar de onvoldoendes die je eerder haalde.

Nu weet iedereen alles. Leerlingen en ouders ontvangen push-berichten op hun telefoon van elk behaald cijfer. Er valt niets te verbergen. 

En dat is jammer. Vind ik. Cijfers en daarmee het schoolwerk spelen zo een buitengewoon grote rol in het leven van leerlingen en hun ouders. Elke onvoldoende telt. Terwijl we als volwassenen weten dat de lessen die we op school leren in ons leven niet de belangrijkste zijn. De belangrijkste lessen leren we buiten school. Ik zeg niet dat school en onderwijs niet belangrijk zijn. Begrijp me goed.

Mijn pleidooi is om jongeren niet te bepalen tot de cijfers die ze op school halen. Natuurlijk mogen we van ze vragen hun best te doen, maar vergeet nooit dat een kind oneindig veel meer is dan de cijfers die op school gehaald worden. Het meisje dat op school worstelde terwijl haar tweelingbroer met twee vingers in de neus het tweetalig VWO door rolde, dat in de stand van haar vader op een beurs onmisbaar was (terwijl zijn zoon daar juist niets te zoeken had); de leerling die thuis altijd tijd heeft om met zijn jongere broertjes te ravotten en om een boodschap voor zijn oma te doen; de voetballer die als aanvoerder van zijn team hun steun en toeverlaat is; het meisje dat de mooiste karikaturen maakt die iedereen wil hebben; de jongen die droomt van muziek maken en zelf stukken componeert.  

Laten we niet de fout maken onze kinderen te bepalen tot de cijfers die ze op school halen. Ze zijn oneindig veel meer dan dat!

Nancy-Els de Jonge