Columnist Marthijn van Leeuwen ziet kansen in wachten: ‘Roest rust’

,,Als je één ding aan Ermelo, aan het dorp Ermelo, mocht veranderen, wat zou dat dan zijn?” Dat vroeg ik haar tijdens een diepgaand pastoraal gesprek. Ze kwam van de andere kant. ,,Huh, die vraag heb ik mezelf nog nooit gesteld”, zei ze. ,,Een tunnel, onder het spoor door, bij de Telgterweg/Hamburgerweg!”, riep ik. Toen bleek, al had ze zich deze vraag nog nooit gesteld, dat ze meteen begreep waar ik het over had. 

Ik kreeg zelfs een schema: als het verkeerslicht groen is en het spoor open, scheelt dat vanaf die kant vijf minuten. Vijf minuten! Moet je denken dat je bij de Thuiszorg werkt en dat elke dag in moet plannen. Je hebt zeven minuten om meneer Van den Berg te douchen, drie voor de steunkousen van mw Staal en Van den Brink heeft recht op 11 minuten voor een douchebeurt en één steunkous. Vijf minuten.

Wat zou een tunnel een uitkomst zijn. Allereerst dat de scheiding tussen West en Oost, als een soort Berlijnse muur, toch weg zou vallen. Niet langer zeggen we dat er maar één kerk in West staat. Stel je voor je moet drie keer per dag (meestal is het een even getal) dit punt passeren: één keer heb je geluk, en twee keer pech: dat is per saldo maar net waar je rekening mee houdt. Kan het leven even tegenzitten? Of is er geen ruimte voor?

Vijf minuten per dag, is 30 minuten per week (rustdag telt niet). Dat is 26 uur per jaar. 26x meer dan een halve werkweek. En dat voor vele werkende Ermelo’ers. Economisch bezien is het vreemd dat die tunnel er nog niet ligt. Die betaalt zichzelf terug.

Nog interessanter: het spoor wordt een metro en gaat ondergronds. Daarboven ruimte voor groen, hoge woningbouw met lichte trillingen en een hardloopbaan. Eén groot Ermelo. Haast genoeg voor iedereen. 

Wat ben ik blij dat het eind juni is. Bijna vakantie. Helemaal toe aan een paar weken rust. Ik zal heel hard tot rust moeten komen, want daarna haast ik mij weer tot mijn werk. Vechten tegen de sneltrein van AI, dat nooit komt stil te staan. In luttele tellen komt de informatie naar boven, waar ik anders 15 uur voor moet werken. Nadeeltje: het beklijft niet. Het maakt mij niet creatiever. Het geeft me het gevoel van overbodig dreigen te worden.

Daarom haast ik mij om te zeggen: laat die rails maar liggen, waar hij ligt. Ook dan zal hij verdwijnen. Want roest rust. Ik zal geduldig wachten. Soms moet iemand z’n even koptelefoon aan de kant doen, om te horen wat ik tijdens het wachten zeg. Vet irritant Uiteraard. Iemand die tegen je praat. Liever leven met een tunnelsyndroom.

Wacht-pastoraat noem ik het. Even contact met de andere kant. Laat het licht maar net op rood gaan en daarna de spoorboom dicht. Ik pak m’n kansen. Heel Ermelo verandert!

Ds. Marthijn van Leeuwen

Lees ook

Columnist Philippe Abbing over verlies en verbondenheid: de kracht van ontmoetingsplekken