Columnist en dominee Marthijn van Leeuwen slaakt zucht van verlichting: ‘Maar je kunt niet van alles vuurwerk de schuld geven’

8 januari 2026 om 14:00 Column

Het jaar is begonnen met goed nieuws. De vogels in de tuinen en bossen hebben nog één keer hun snavels stijf op elkaar gehouden. Maar tussen de kruiddampen door hebben ze elkaar om 0.00 uur toch even aangekeken: volgend jaar niet weer!!

Het was nog Oudejaarsavond 2024 dat ik liet zingen: ‘Als een vogel, die in steppen, zich wanhopig voort moet reppen, als een witte pelikaan, ver van alle hulp vandaan, als een uil in ‘t puin verborgen, wacht ik angstig op de morgen. Eenzaam moet mijn hart hier waken, als een vogel op de daken.’

Mensen reageerden erop: ‘Dit hebben we nog nooit gezongen!’ ‘En dan op zo’n moment.’ ‘Je kunt je er ineens iets bij voorstellen.’ ‘Nou, nu voel ik hem wel even, hoor, als ik vanavond wat afsteek…’ Maar zo zie je maar weer, je kunt vinden van de kerk wat je vindt: haar boodschap blijft ijzersterk. Haar gebeden worden gehoord. De schepping juicht. Politie en brandweer etc. ook. Ziedaar, we laten het vuurwerktijdperk achter ons!

Eerlijk gezegd heb ik meer aan vuurwerk betaald via de gezamenlijke zorgkosten, dan dat ik ooit zelf heb afgestoken. Met een zuchtende moeder die de oorlog heeft meegemaakt, laat je dat wel: ‘Net oorlog’, zuchtte ze dan. En wij zuchtten ook: ’t Is toch gewoon mooi! Dat vind ik nog steeds, zeker siervuurwerk. Al sta ik er niet meer achter.

Nu slaak ik een zucht van verlichting. Dat is uit empathie met onze hond. Vorig jaar begon het al in augustus dat we haast elke dag wel ergens knallen hoorden. En als wij ze niet hoorden: onze hond wel. We dachten verschillende keren dat ie doodging, zo’n zielig hoopje dier werd het. Maar we konden hem telkens aaien over zijn rillende lijf: 1 januari 2026 en dan wordt het langzaam minder.

Ik ben niet gek. Ik weet dat veel mensen voorraden hebben aangelegd. Daarvan zal ook wel een deel voor problemen gaan zorgen. Nog wel wat vingers en ogen zullen sneuvelen. Maar blijkbaar ben je dan pas geschikt om voorlichting te geven. Overigens zie ik ook vaak duiven op stations zonder tenen en zo. Al kun je niet van alles vuurwerk de schuld geven.

Voor onze catechisanten ben ik niet bang. Ik weet dat ik me niet populair maak met mijn vuurwerkstandpunt. Maar ze lezen toch niks, dus deze column gaat hen voorbij. Ik weet: niet eenzaam hoeft mijn hart te waken; de vogels fluiten op de daken: ‘Je krijgt een nieuw jaar, verknal het niet!’

Ds. Marthijn van Leeuwen