Columniste Nancy-Els de Jonge ziet dat het is volbracht: ‘De cirkel is rond, opeens snapte ik mijn opluchting’
18 maart 2026 om 16:00 ColumnERMELO Hoewel het pas twee weken geleden is dat mijn moeder overleed, stond ik vanmorgen plotseling te zingen onder de douche. Ik snapte er niks van.
Waar kwam deze opgeruimde vrolijkheid ineens vandaan? Had ik in plaats van vrolijk te staan zingen niet moeten rouwen? Verdriet moeten hebben? Was er iets mis met mij?
Toen ik er even over nadacht, herkende ik het gevoel.
Toen onze zoon, onze dochter was al eerder uitgevlogen, uit huis ging om in Groningen te gaan wonen, heb ik na zijn vertrek in onze woonkamer voor de spiegel staan dansen. Wat wás ik opgelucht! Niet over zijn vertrek, hij is namelijk echt een hele leuke, lieve vent en huisgenoot, maar omdat het volbracht was.
Het zat erop. Ik was klaar. Ik had twee kinderen opgevoed tot prettige, verstandige, fijne, volwassen mensen. Ze konden op eigen benen staan. Mijn taak zat erop. Ik was klaar.
Dáár herkende ik mijn opluchting van.
Mijn moeder is weliswaar overleden, en ik ga haar heel erg missen, maar haar leven zit erop. Het is klaar. Ze is bijna 90 geworden. Heeft dankzij Henk, haar grote tweede liefde, tot een maand voor haar dood thuis kunnen wonen.
Ze heeft van iedereen die haar lief was afscheid kunnen nemen en ze is rustig, in het bijzijn van mij en mijn zus, op eigen kracht overleden. Zij was bij mijn eerste ademhaling, ik bij haar laatste. De cirkel is rond.
En ineens snapte ik mijn opluchting. Mijn vrolijkheid. Ik was blij omdat het volbracht is. Haar leven. Afgerond op de best mogelijke manier.
Hetzelfde gevoel als toen onze zoon uit huis ging. Een heel mooi leven was op de best mogelijke manier afgerond. Dáár was ik blij om. En met dat besef snapte ik mijn intense opluchting ineens helemaal.
Nancy-Els de Jonge
