Columniste Fransje Heijkoops ervaring met dementie: ‘Zorg voor een adres op zak’
18 september 2025 om 17:30 ColumnERMELO Op 19 juni 2024 ging mijn column over “dementie in het digitale tijdperk”. Een blijvend actueel onderwerp want de afdeling Alzheimer in Ermelo wijdde vorige week in het Huis van Ermelo weer veel aandacht aan de ziekte.
In die column gaf ik het voorbeeld van een dwalende man met zijn rollator die ik ‘s avonds tegenkwam op weg naar zijn vrouw ‘die opgebaard lag’. Zo triest, zo droevig dit te zien. Ik nam hem mee naar huis en heb ik in zijn jaszak mogen zoeken naar zijn adres. Niet gevonden, maar in een helder moment wist hij zijn naam weer. Twee verzorgingshuizen en één uur later, kwam een verzorger hem bij mij thuis ophalen. Dit was in Amersfoort. Ook in het digitale tijdperk is het beter als in zo’n situatie de persoon een adres bij zich heeft. Einde citaat.
Het gebeurde onlangs op een zondagmiddag toen een dwalende dame met rollator naar huis liep. Ik vroeg haar waar dat was, maar dat wist ze niet meer. Dan gaat bij mij een lampje branden. Ik nam haar vervolgens mee naar mijn appartement, gaf haar te drinken en begeleidde haar naar de wc. Ook nu weer de vraag of ik samen met haar in haar tas mocht kijken. Dat is niet altijd makkelijk als de persoon in kwestie ineens agressief wordt. Zij bleef rustig. Onderin lag een verfomfaaid stukje papier met de naam van de zorginstelling. Uiteraard ga ik hier niet - in het kader van de privacy - dat adres noemen. Google hielp en ik begreep dat ze inderdaad op weg was naar haar oude woning. Die afstand, de hitte, dorst en haar leeftijd waren levensbedreigend.
Ik belde op en werd automatisch doorverbonden met de ‘koepel’, het hoofdkantoor in Amsterdam. Zij gaf mij het plaatselijke nummer in Ermelo. Ondertussen zat de dame rustig in haar stoel en keek mij verbaasd èn verwachtingsvol aan. Ja, mevrouw, nog eventjes en ze komen u bij mij ophalen!
Ik kreeg het antwoordapparaat: momenteel is er niemand …… Dan maar weer Amsterdam bellen. Ik kreeg toen beide nummers op mijn schermpje. De begeleidster E. was al onderweg.
Via mijn intercom in mijn flat belde ze niet, maar ineens stond ze voor mijn neus. ,,Bent u die columniste?” Ik fronste mijn wenkbrauwen. ,,Ja, maar je komt toch niet voor mij?”
Een meneer met rollator bleek tegelijk binnen te zijn gegaan zodat ze niet hoefde te bellen. Hij wilde - terecht - wel graag weten wat ze kwam doen. Toen ze mijn naam noemde had hij gezegd dat ik columniste was. Hij bracht haar toen naar de lift en zei op welke knop ze moest drukken. Iedereen weer blij, vooral de begeleidster.
Wees ervan verzekerd dat - thuis of in een zorginstelling - een geschreven adres het allerbeste is voor degene die de weg kwijt is… of eigenlijk voor de persoon die er achter moet komen waar hij of zij woont.
Fransje Heijkoop
