Columniste Fransje Heijkoop liep in het rood: ‘Zij kon niet op de bank blijven zitten’

Zaterdag was mijn wandelclub column al naar de redactie verstuurd. Tóch besloot ik zondagavond verslag te doen van datgene wat kijkers zondagavond op TV zagen en dagbladlezers op maandag zouden lezen: de allergrootste protestdemonstratie ooit in Den Haag. 

Op het perron in Ermelo trokken acht mensen rode jacks aan, uitgereikt door een (raads)lid van Progressief Ermelo, want dat stond er op. Aangekomen in Amersfoort vulde het perron zich in rap tempo met allerlei kleuren rood. Veel jonge mannen ook in rood: Ajax en PSV. Duidelijk dat die bij Utrecht uitstapten. 

Opgepropt staand of zittend op de grond spoedden ruim 100.000 ‘roodhemden’ zich in Den Haag naar de uitgang. Daar bleef het bij, want voetje voor voetje trok de karavaan naar het Malieveld. Tot zover het oog reikte domineerden creatieve teksten op borden, vlaggen en natuurlijk het enorm lange rode lint ‘TREK DE LIJN’. Het motto van de dag.

‘Free Palestine’ werd veelvuldig gescandeerd. Er werd eerst langzaam geklapt, maar onder trommelgeroffel steeds sneller. Het fenomeen verspreidde zich razendsnel en werd een unieke wave van kilometers lang. Mensen spraken spontaan met elkaar, gaven elkaar de ruimte. Palestijnse vrouwen die zichtbaar ontroerd waren en ons bedankten voor al die steun. Een blinde dame, gearmd en strijdvaardig. Een gehandicapte dame trappend, half liggend in een rolstoel, lief en gelukkig dat het haar lukte met de stroom mee te gaan. Politie rustig kijkend en wellicht denkend: ging het altijd maar zo. 

Bord van zoon Erik: Stop genocide in Gaza. Zoon Frank, die dankzij een app zich bij ons voegde met zijn bord: Zorg dat de RECHTstaat niet SCHEEF staat en dochter Karin die mij manoeuvreerde richting cafeetje en sanitaire stop. In de verte het monotone geluid van een omfloerste trom waardoor mensen - als bij het begeleiden van een overledene naar zijn laatste rustplaats - het verdriet van Gaza konden voelen.

Wij liepen daarna verder met de allerlaatste groep. De straten, het Malieveld, het Lange Voorhout, in en om het station, alles was netjes gebleven. Het eindeloos wachten op alle treinen... geen probleem. Bij Utrecht kwam de omslag: PSV had blijkbaar gewonnen. Rood kwam luidruchtig met bierblikjes de trein binnen. Wonderlijk genoeg verstomde deze verbale bravoure want ons rood zag er anders uit dan van hen. Als deze 100.000 rode mensen eens samen zouden kunnen wonen...

Op het nieuws van 20 uur werd een rode vrouw geïnterviewd: ‘Ik heb nooit gedemonstreerd maar ik kon thuis niet op de bank blijven zitten’.

Het is bedtijd en mijn rood gaat hup de wasmand in.

Fransje Heijkoop