Columnist Jos Jongeling over een bijzonder moment: ‘De queeste van een boer’
10 mei 2025 om 16:00 ColumnRondzwerven in het wonderschone Ierland levert vaak mooie en zeker bijzondere momenten op.
Zo landden wij, dat wil zeggen mijn zwager en ik, eens na een lange wandeling door de omgeving in een vrij saaie, niets belovende pub in Roscrea. Maar ja, na een energie verslindende voettocht lokt zo’n mooie pint toch wel behoorlijk. En dan neem je de absoluut stoffige sfeer van de enige pub in de buurt op de koop toe.
Gelukkig bezit mijn zwager het vermogen om zelfs een lantaarnpaal aan het praten te krijgen. Dus na enige tijd hadden we een opvallend gesprek met een zeer verlopen uitziend figuur naast ons aan de bar.
De aanleiding tot dit gesprek was dat hij om de vijftien seconden een ferme krachtige Ierse term ten beste gaf. Gericht aan niemand, althans niet dat wij dat konden merken.
Citaat: “Fucking hell!!” einde citaat.
Om zijn ellende wat te verlichten boden we hem een lekkere pint aan. Stomverbaasd staarde hij ons aan en bekende dat hij al heel lange tijd niet zulke aardige lui had ontmoet.
Nog meer pints stimuleerden hem om zijn levensverhaal aan ons prijs te geven.
De familieboerderij was volledig teloor gegaan aan pech en maatregelen van de regering. Zijn ouders overleden snel na elkaar. Zijn enige zus verliet het land om elders pianolerares te worden en liet hem alleen achter met de boel.
Ondanks hard zwoegen heeft hij het in zijn eentje niet gered. Ook in de liefde had hij geen geluk terwijl zijn hoogste ideaal was een gezin te stichten en daar gewoon in alle eenvoud boer te kunnen zijn.
Na al deze debacles had hij zijn moede Ierse hoofd in de schoot geworpen en vertrouwde vervolgens zijn toekomst toe aan Bacchus.
Het jammerlijke resultaat zat naast ons.
De volgende dag kwamen we hem tegen op straat, terwijl wij op punt stonden weer een slopende tocht door het Ierse platteland te starten.
Met bloeddoorlopen ogen strompelde hij op ons af. Strekte zijn hand al bedelend om geld naar ons uit. Hij was wel zo slim om daarbij vooral mijn zwager de hand onder de neus te drukken in de wetenschap dat hij bij mij daarmee om verschillende redenen niet zo succesvol zou zijn.
“Can you spare a buck, ‘cause you guys understand.”
Na onze donatie en op onze vraag wat de beste manier was om zo goed mogelijk op ons einddoel van die dag te komen, was zijn - typisch Ierse - antwoord: “By car.”
Jos Jongeling, josjongelingmuziek@outlook.com
