Columnist Jos Jongeling schrijf over een ontmoeting: ‘Haar lente won het met gemak met straatlengten van de miezer’
6 april 2025 om 12:00 ColumnAl mopperend trotseer ik de miezerige motregen op weg naar een avond repeteren met mijn muziekvrienden. Gitaar op mijn rug, koffer met harmonica’s in mijn linker- en taststok in mijn rechterhand.
Een straat verder door de miezer opeens een groet van verre: “Hoi!” Ze wacht me op staande tussen twee geparkeerde auto’s rechts van mij. Een jaar of 10 of 11 en zo nieuwsgierig als een aagje.
”Wat ga je doen, is dat een gitaar?”
Ik zeg ja, groet haar en loop verder.
Ik loop haar voorbij en even later hoor ik snelle voetstappen achter me. Dan vastbesloten loopt ze verder naast me.
“Kan je ook noten lezen?” is haar volgende vraag.
Wanneer ik haar ontkennend antwoord, zegt ze: “Maar hoe doe je dat dan?”
Ik realiseer me dat ze echt het naadje van de kous wil weten. Ik leg haar uit dat ik het doe door heel goed te luisteren en steeds te oefenen tot ik het weet.
“Maar hoe weet je dan dat het goed is?”
“Door weer heel goed te luisteren”, zeg ik.
Dan gaat ze helemaal los: “Ik hou ook heel erg van muziek en speel zelf ook. Ik heb orgelles en speel liever piano. Ook kan ik fluit spelen. Maar later wil ik panfluit leren.”
Terwijl ze naast me voort huppelt, moet ik, al luisterend naar haar verhaal, erg multitasken want ik weet dat nu ergens rechts van me op de trottoirband een verraderlijk paaltje op me af komt waar ik niet tegen aan wil knallen.
“Ik wil graag echte lessen krijgen”, gaat ze vrolijk verder. “Speel je ook op feestjes enzo?”
Ik bevestig dit.
“O, dat wil ik ook gaan doen later.”
Aan het eind van de straat zeg ik: “Hier moet ik oversteken.”
Met een enthousiaste groet slaat ze linksaf, ik steek rechtsaf de straat over.
Voor de toekomst heb ik er dus een concurrent bij.
Haar lente won het met gemak met straatlengten van de miezer.
Jos Jongeling
josjongelingmuziek@outlook.com
