Columnist Jos Jongeling schreef een fantasietekst of een liedje: ‘Het leek wel een liedje’

Het leek wel een liedje.

De sneeuwstorm dwong me naar binnen. De warmte en het rustige, gezellige geroezemoes deed de rest.

Ik besloot me die avond ernstig te wijden aan het haardvuur en de wijn. 

Meer was niet nodig om de komende uren gelukkig te worden en zijn.

Mijn knus samenzijn met mezelf werd bruut onderbroken.

Uit het niets waren daar haar dansende krullen. Zij appelleerden aan een dieper verlangen dan ik tot nu toe had. 

Er was geen ontkomen meer aan. De manier waarop ze bewoog, sterk ondersteund door de blik in haar ogen. 

De toon was gezet, de rest ontplooide zich in mijn hoofd. Voelde haar hoofd al op mijn borst. 

Innerlijk werd het een zootje. Alleen haar aanwezigheid en de uren die voor ons lagen speelden nog een rol.

’s Ochtends was ze verdwenen. 

Het verbaasde me niet want ik voelde al vanaf het begin dat ze iets verborg. 

Wat overbleef was de vraag, was het een wensdroom in mij? 

Urenlang lag ik hierover te peinzen. Was het echt of niet?

Wilde ik meer weten?

Ik kwam tot de conclusie dat ik dit  kende, eerder gezien had. 

Dus het had geen zin om erover te blijven piekeren. Meer was  niet nodig.

Ik wierp een blik uit het raam. Het sneeuwde nog steeds. 

Heel vage voetsporen leidden van mijn tuinhek.

Het was een mooie winteravond.

Hier hoort een song bij van mij. Thuis in mijn eigen studiootje opgenomen.

Wil je die hebben om naar te luisteren? Stuur me dan een mailtje. De mailbox staat open:
josjongelingmuziek@outlook.com.

Lees ook

Columnist Jos Jongeling schrijft over veelgestelde vragen aan hem op straat: ‘Ben jij altijd blind geweest?’