Column Fransje Heijkoop: de bladblazer
6 november 2024 om 16:00 ColumnWat hoort niet in dit rijtje thuis: glasblazer, hoornblazer, bladblazer?
Antwoord: de bladblazer!
Glas- en hoornblazers zijn beroepen, veelal mannen, die het hele jaar door in ateliers of muziektheaters hun brood verdienen.
Bladblazers zijn geen mannen, worden opgeladen, alleen buiten gebruikt en zijn seizoensgebonden. De enig overeenkomst met een hoornblazer is dat de decibellen je trommelvliezen doen vibreren.
Het is natuurlijk niet toevallig dat ik erover schrijf.
Maandagochtend, 28 oktober om half 8 en nèt nu ik één uur langer mocht slapen en daaraan moest wennen, begon het geblaas. Drie frisse oranje hesjes met bladblazers bliezen alles op een hoop en een soort gemotoriseerde olifant met een enorm slurf slokte alles op om het vervolgens bij het milieupark weer te lozen.
Vanuit mijn bed kon ik precies horen hoever ze vorderden. Het miezerde een beetje maar dat mocht de blaaspret niet drukken, denk ik. De wegen bladvrij en iedereen blij. Zou zo’n intensief karwei geen soort muis- of tennisarm veroorzaken?
Daags ervoor mocht ik mij verheugen op de komst van Liesca, een leuke teckel. Liesca schijnt te voelen dat ik op haar ga passen. Haar baasje geeft een seintje als ze bij mij met de auto is aangekomen. Omdat Liesca uit puur enthousiasme als ze me ziet, een plasje doet dat in een eierdopje past, sta ik dus buiten.
Ik ga vaak met haar wandelen en goed aangelijnd lopen we op die zondag door de droge, bijna knisperende, eikenbladeren waarin Liesca’s korte pootjes geheel en al verdwijnen. Haar balletje gaat mee want ze weet dat er een moment komt dat ik naar een hondenveldje ga. Ze houdt het balletje zó stevig vast dat ik vrees dat ze kaakkramp krijgt.
Hoewel ze al gepoept moet hebben zie ik toch een drolletje ter grootte van mijn pink tussen de bladeren langs de weg onder haar staartje vandaan komen. Geen nood, ik heb mijn zakje paraat. Ik maak de hondenlijn korter maar hoe ik ook zoek ik vind het ‘ pinkje’ niet meer terug.
Dat heb je als het eikenblad bruin kleurt! Het blauwe balletje raap ik op. Het is glibberig van Liesca’s kwijl.
Ik doe het, zonder dat Liesca het ziet, in het poepzakje en loop naar huis. Bij een bankje ga ik nog even zitten om uit te blazen.
