Columnist Fransje Heijkoop stapt uit comfort zone en geeft zich bloot over toch wel gênant moment

In hoeverre zal ik mij blootgeven? Vooruit Fransje. Niet bang zijn om uit je comfort zone te stappen of de excuus Truus uit te hangen! 

Mijn zoon Frank - al wel bekend bij de trouwe lezers over de column van ‘de hondjes van mijn moeder’ - vroeg gisteren (dé dag van ‘de Passion’) waar de nieuwe column van 10 april over zou gaan. Na een korte uitleg fronste hij zijn wenkbrauwen. Dat zag er aarzelend uit maar mijn schoondochter zweeg. Dat betekent voor mij: wie zwijgt stemt toe. Dat doe ik dus.

Op Witte Donderdag (de dag van de Passion) loop ik met lege rugzak weer mijn favoriete route naar de supermarkt via De Hooge Riet. Er wonen sinds vorig jaar allemaal blije mensen die mij groeten ervan uitgaand dat ik bij hen woon. Een bepaalde vleugel van het monumentale hoofdgebouw, veranderd in vele woningen, heeft bij het ene huis twee deuren en bij het andere maar één. Laat daar nou net toevallig een echtpaar uitkomen. Gedreven door mijn leer- en nieuwsgierigheid wordt het mij met liefde uitgelegd. De ene woning heeft de berging aan de voorkant en de andere woning aan de achterkant. 

Daar blijft het gesprek niet bij. Ze komen net van het Huis van Ermelo en hebben twee exemplaren van het Ermelo’s Weekblad opgehaald en gaan nu naar hun dochter. Ik kan niet nalaten om hen te wijzen op pagina 3. ,,Wát een toeval. Ja, ik zie het, dat bent u!” De zon breekt door en onthult blijkbaar twee witte haren op mijn kin… tenminste dat zegt die aardige mevrouw mij. Ze wil die er met plezier uittrekken. Haar man doet twee stapjes naar achter (in het kader van de privacy, denk ik). We moeten er enorm om lachen. Het echoot door De Hooge Riet.

Heb ik zoiets dergelijks zélf niet eerder meegemaakt? Jawel in de 80-er jaren op een zonnige, zomerse zondag bij het naar binnengaan van de kerk onder het gebeier van de klokken. De dame, die voor mij liep, had een jurk aan waarvan de rits op haar rug nog helemaal open was. Haar man was het vergeten (zij toch eigenlijk ook?). De kleur van de sluiting van haar beha was wit, dat herinner ik mij nog. Ongezien kon ik haar helpen en er viel niks te lachen. In diezelfde periode zat een man in de kerk met zijn pruik omgekeerd op. Daar kan niemand iets van zeggen tijdens de dienst want die handeling zou véél te veel opvallen.

Dan vallen die twee witte haren op mijn kin toch nog wel mee, Frank?

Fransje Heijkoop

Lees ook

Fransje Heijkoop kwam terecht in een warm bad om vervolgens van een koude kermis thuis te komen: ‘Is dit de wereld waarin ik leef?’

 

Lees ook

Fransje Heijkoop blikt terug op de ellendige dood van de hondjes van haar moeder: ‘Opgegeten door een agressief afwasmiddel’