Columnist Fransje Heijkoop valt het op dat mensen vaak zo kunnen overdrijven, zelf blijft ze bescheiden

Met de Sprinter uit Ermelo reed ik, na een keer overstappen, naar mijn nichtje in Muiden. Het was duidelijk herfstvakantie. Enthousiaste ouders met zóveel meisjes dat het op een verjaardagspartijtje leek en een, zo te zien, oma met een kleinzoontje van rond de zes jaar. 

Hij vertelde aan de dame tegenover hem, die ik niet kon zien maar wel kon horen, wat hij allemaal in het dierenpark in Amersfoort ging doen. Hij kon in een bek van een dino kruipen en er waren enorme neushoorns. Hij was er duidelijk eerder geweest. 

Voordat ze uitstapten hoorde ik de trotse oma nog zeggen: ,,Hij is verschrikkelijk knap!”
Wat moest ik mij daarbij voorstellen? Inderdaad hij was wel knap om te zien maar dat zijn zoveel kinderen op die leeftijd. Zou ze heel slim hebben bedoeld? Maar verschrikkelijk vond ik hem helemáál niet!

Zo ook na het droevige en plechtige deel van een uitvaart. Velen waren familie en vrienden van de hoogbejaarde man. Er vormden zich groepjes: klaverjasclubje, leesclub en dan nog nichten en neven met hun ouders. Een ware reünie. Eerst werd er nog voorzichtig achter de hand gelachen maar allengs kwamen de tongen los. Aankopen, verhuizingen en vakantieplannen. 

Ik zat aan de tafel van ‘vakantieplannen’. ,,Oh”, zei iemand, ,,ik maakte in oktober een rondreis met de Glacier Express door een deel van Zwitserland. Er was een berggids bij want wandelen is ook prachtig. Hoog in de Alpen. Adembenemend mooi maar wel hartstikke koud!” Oef wat érg dacht ik, maar ik wist wel zeker dat een goeie berggids zuurstofmaskers bij zich heeft en kan reanimeren. 

Ikzelf heb op 25 maart een reisje door Zwitserland geboekt met een vriendin. Rustig, hopelijk zonnig met nog wat sneeuw op de Matterhorn om naar te kijken.

Fransje Heijkoop