Fransje Heijkoop blikt terug op de ellendige dood van de hondjes van haar moeder: ‘Opgegeten door een agressief afwasmiddel’

Toen ik onlangs met mijn 53-jarige zoon Frank naar de buurtbioscoop in Amsterdam-West liep, vroeg hij mij waar de volgende column over zou gaan. ,,Over de hondjes van mijn moeder”, zei ik. ,,Maar oma hád toch helemaal geen hondjes? Vergis je je niet?”

De wandeling naar de film ‘Neem Me Mee’ (écht een aanrader voor het Filmhuis in Ermelo), was nét lang genoeg om over de ellendige dood van de twee hondjes van mijn moeder te vertellen. 

Mijn moeder was ‘s middags altijd thuis. Nog vier kinderen op de lagere school in de buurt en de drie oudsten, waar ik bij hoorde, op de middelbare school in het centrum van Rotterdam. Als ik een laatste uur vrij had, was ik als eerste thuis. Hét moment om met mijn moeder alleen thee te drinken. Géén mariakaakje uit een trommel maar een roomboterkoekje uit de hondjes. Het was een rond blik met twee sint- bernhardhonden erop met in de verte besneeuwde Zwitsers bergen waar mijn moeder zo dolgraag heen zou gaan. Dat gebeurde later gelukkig ook.

Lees ook

Hoogbejaard of niet, Fransje begint het nieuwe jaar als kersverse columnist; geef haar eens ongelijk!

 

Toen alle kinderen uitgevlogen waren, deden de hondjes geen dienst meer… alhoewel. Er kon precies een zelfgebakken appeltaart in. Met tram en trein kwam ze een keer naar Amersfoort. Een trolley bestond toen nog niet. Ik liep haar altijd tegemoet. Ditmaal had ze twee tassen bij zich. De hondjes konden wel tegen ‘n stootje, zei mijn moeder. De appeltaart was snel op. Dat heb je met vier opgroeiende kinderen. 

Toen het weer tijd werd naar Rotterdam te vertrekken, gingen eerst de vieze hondjes nog in de vaatwasser. Nog bijna vergeten het blik eruit te halen. Ze zouden er wel heel warm uitkomen. Dat dachten we tenminste. Ze waren weg! Opgegeten door een agressief afwasmiddel. Mijn moeder stond er verslagen bij. Haar hondjes waren inmiddels al zo’n dertig jaar oud. Afgelopen! 

Ze wilde dat kale, glimmende blik nóóit meer zien. Zwijgend liepen we naar de trein. Haar vaak opbellen en troosten was het enige wat ik nog kon doen en de vaatwasser kreeg alleen nog maar, gedoseerd, wat vloeibare Dreft.

,,Ach, mam, wat zielig voor oma.” Frank duwde de deur van de buurtbioscoop open en kocht de kaartjes voor de film.

Fransje Heijkoop

Meer column van Fransje lees je hier. 

Lees ook

Vrolijke en stralende Joost Verstoep blaast 101 kaarsjes uit, de Ermelose kan nog steeds pittig en kritisch uit de hoek komen