Geen huisarts Holtrop meer in Ermelo: een einde aan een tijdperk

ERMELO Holtrop is niet zomaar een naam in Ermelo. Het is een naam die staat voor drie generaties aan huisartsen. Vanaf 1926 grootvader Roelf, in 1958 opgevolgd door vader Willem en vanaf 1 november 1992 weer een Roelf. Na 32 jaar gaat ook hij met welverdiend pensioen. De naam blijft bewaard in het dorp, in de Dokter Holtropstraat of in het Willem Holtrop Hospice.

Het hart voor de geneeskunde klopt bij Roelf Holtrop niet meteen. ,,Ik ben in 1978 begonnen met de opleiding psychologie in Amsterdam en pas in 1982 heb ik ook geneeskunde opgepakt. Daar was mijn vader heel blij mee want die dacht dat hij geen opvolger was.”

,,Ik kan niet zeggen dat ik veel heb gehad aan mijn opleiding psychologie als huisarts. Maar die interesse in de meerlagigheid van mensen, die zat er toen wel al in en daar heb je als huisarts wel iets aan. Vooral als je kijkt naar wat doet ziekte met je en hoe ga je ermee om, de copingstrategieën. Als ik daar iets aan kan bijdragen, als je mensen meer vrijheden kunt geven of inzicht kunt geven daarin, dat is heel mooi.”

Toch zorgt 32 jaar voor vele wijzigingen in het werk. ,,Voorheen had je een kleine praktijk en deed je alles zelf. Nu deel je werkzaamheden met praktijkondersteuners voor diabetes, voor geestelijke gezondheid en vele anderen. Het is heel rijk om te mogen werken met zoveel mensen.” 

Het stoppen met de avonddiensten voor alleen Ermelo door de komst van de huisartsenpost in St. Jansdal in 2004 was bepalend. ,,In 2006 zijn we gestopt met het begeleiden van de zwangeren, want bij een vrouw zijn met weeën en tegelijkertijd een dienst moeten draaien in Harderwijk gaat niet samen.” Met ervaring als gynaecoloog was dit wel iets wat dokter Holtrop graag deed. ,,De oudste Ermeloërs die hier nog rondlopen die ik heb mogen halen zijn nu rond de 31 of 32 jaar.”

Aan het begin van zijn carrière haalde dokter Holtrop nog regelmatig baby’s. - Eigen foto

BETROKKEN 

De betrokkenheid bij zijn vak en zijn patiënten uitte op verschillende manieren. Tijdens het vertellen glanzen zijn ogen of klinkt een lach door in zijn stem. ,,Dat je in de zijlijn meeloopt met mensen, hulp mag 

bieden als ze het vragen en kunt volgen hoe het gaat in al die levens is prachtig.”

,,Wat mij hielp en wat ik van mijn vader heb overgenomen is dat ik mensen vaak even ging opzoeken in het ziekenhuis. Dat deed ik dan op zaterdag en dan had je in de gaten wanneer iemand thuiskomt, hoe iemand thuiskomt en hoe zijn vrouw erbij zit. En welke hulpmiddelen noodzakelijk zijn. Het scheelt als je dat in het weekend al weet dat je niet op maandagochtend werd overvallen hiermee.” 

Deze intensieve manier van werken leverde dokter Holtrop veel op, waardoor het ook vaak niet voelde als een inbreuk in het privéleven. ,,Eigenlijk zou je dat mijn vrouw moeten vragen want ook ik heb haar wel eens laten staan met acht kinderen voor een kinderfeestje.” Hij lacht erbij en geeft meteen de kanttekening waarom hij het bleef doen. ,,Juist door bijvoorbeeld bereikbaar te zijn in de avonduren voor ernstig zieken gaf hun al een gevoel van veiligheid en rust. Dus ze belden helemaal niet zo vaak, maar je geeft ze er al zoveel mee.”

Betrokkenheid heeft ook een persoonlijk effect. ,,Je moet kunnen dealen met je eigen onmacht en je moet kunnen leven met vragen. Je hebt niet alles opgelost als mensen de spreekkamer uitlopen. Een les die mijn vader mij al leerde: Je moet geen huisarts worden als je niet kunt leven met vragen.” Een wijze les die dokter Holtrop deelt bij de scholing die hij geeft.

BIJBLIJVEN 

Met 32 jaar werkzaamheden zijn er veel momenten die dokter Holtrop zijn bijgebleven. ,,Ik weet nog dat ik net begonnen was en er werd gebeld. Ik moest naar een moeder om te vertellen dat haar zoon was overleden. Ik ben in de auto gesprongen met jeugdige overmoed en die moeder vroeg: welke van de drie? Dat was echt pijnlijk.”

,,Een mooi verhaal was dat ik geroepen werd bij een zwangere met rugpijn. Haar eerste zwangerschap en ze was totaal overrompeld toen bleek dat ze al bijna volledige ontsluiting had. Vooral ook omdat ze zes weken te vroeg was. Ik mee in de ambulance, baby mogen halen en toen stond ik daar in Harderwijk zonder auto. Haar moeder kwam aan en gaf me haar auto te leen. Mocht ik in een open, rode Alfa Romeo terug terwijl ik zelf in een Twingo rijd.”

Helaas is de zorg natuurlijk niet alleen maar positief. ,,Het is pijnlijk als mensen veel investeren in hun eigen herstel. Alles aannemen aan operaties, chemo’s en vormen van behandeling en dan voel je soms dit gaan ze 

niet winnen en de naasten zullen moeten loslaten. Dat is ook meteen wat mij bindt aan het hospice: hoe maak je dat iemand dan toch zo kan afronden als hij of zij zelf wil.”

HOSPICE

Het hospice speelt een grote rol in het leven van dokter Holtrop. ,,Hoe mensen je leren om met jezelf in het reine te komen en hoe je tot een afronding komt, is heel bijzonder. Ik vind het gewoon mooi is als je dat stukje werk goed in de vingers hebt zoals bijvoorbeeld pijnmedicatie en dat je daarna meteen weer een stapje achteruit kan doen en een bescheiden rol kunt aannemen. Met respect voor de persoon die daar ligt en het op eigen wijze kan afronden.”

Voor zijn afscheid wilde Roelf Holtrop liever een donatie voor het hospice dan iets voor hemzelf. Niet wetende, zeker niet verwachtende, dat hij nu een cheque mocht overhandigen van maar liefst 11.550 euro. Een bedrag dat zeer zeker van pas zal komen. ,,Deze donatie is geweldig.”

Ook nascholing op het gebied van diabetes blijft na de pensionering doorgaan. ,,Type 2 diabetes is een lastige ziekte omdat het helemaal in je manier van leven moet gaan zitten. Het vraagt zo’n aanpassing van mensen die moeten letten op voeding, gewicht en bewegen. Het aantal behandelopties is zo groot dat je een behandeling op maat kunt maken.” Het vraagt toewijding van de patiënten. ,,Juist de combinatie van de mate waarin het ingrijpt in het dagelijks leven en het een soort puzzel is wat er past bij die patiënt maakt het een interessant onderwerp.”

KUNST

Verhalen en ervaringen zijn soms zeer aangrijpend. ,,Het hielp mij om het met collega’s of mijn vrouw te bespreken. Ik ging een stuk wandelen of pianospelen. Een uitlaat is nodig en niet alles laat zich onder woorden brengen. Hoe ga je ouders aanzeggen als hun zoontje met een landvoertuig in hun maisveld is overleden. Dat zijn dingen die als je ophoudt, je nog weet.” Dat is moeilijk om te doen en om mee om te gaan. ,,Er is een bepaalde vorm van verslagenheid, daar helpt mij kunst wel. Boeken, maar ook het maken van lino’s. Een vorm van omgaan zonder het te moeten bespreken.”

Het einde van het tijdperk Holtrop is nu een feit. ,,Eén van de kinderen is internist, geen huisarts.” Dit is geen punt voor dokter Holtrop en hij laat met een gerust hart de zorg over aan de andere artsen in Ermelo Zijn rol in het hospice en bij de nascholing blijven. Stilzitten zal hij niet. ,,Ik ben thuis meteen ingedeeld bij het schoonmaken en koken.”