Zeg Nooit Nooit!

Deze week lees ik in Ermelo’s Weekblad het verhaal van Laura, die van het ene op het andere moment dakloos is geworden.

Helaas zijn er veel mensen als Laura, die nooit gedacht hadden dat dit hen zou overkomen.

Al jaren roep ik tegen mensen om me heen: ,,Zeg nooit “nooit!”, er kan van alles met je gebeuren door wat voor omstandigheden dan ook!” Dit hebben we allemaal aan der lijve kunnen ondervinden van 2020 tot nu toe, door Covid, klimaatverandering, oorlog in Oekraïne en daardoor een energiecrisis, enz.
Ook de korte termijn-politiek van tientallen jaren eist nu zijn tol op vele maatschappelijke fronten zoals huisvesting, zorgkosten, wachtlijsten in de (jeugd)zorg en eenzaamheid bij zowel jongeren als ouderen. Velen komen door dit alles dan ook buiten hun schuld in problemen, mede door het gebrek aan meegroeien door allerlei instanties en overheden met alle veranderingen in de maatschappij.

De regeltjes blijven langs de liniaal liggen en kunnen niet flexibel gebruikt worden in bijzondere gevallen.
Vooral als er sprake is van minderjarige kinderen, en dan ook nog ziek of herstellende, kun je niet geloven dat er zo onwrikbaar vastgehouden wordt aan regelgeving. Daarbij komt dat de vijftigjarige zelfstandigheid van Ermelo er nu voor zorgt dat Laura geen recht heeft op een woning in de regio zonder opnieuw zorg aan te moeten vragen voor haar dochter, met de lange wachtlijsten van nu.

Woorden als SPOED! DRINGEND! Wat is daaraan mis te verstaan? Het zó lang moeten wachten op een reactie van de gemeente op een WMO-spoedaanvraag is toch absurd!
Wél vroegtijdige parkeervergunningen voordat er parkeerbeleid was, en andere formaliteiten die te snel om waar te zijn geregeld worden, maar géén adequate reactie op de hulpvraag van een moeder in nood!

Nu kan ik wel uit eigen ervaring stellen dat gemeente Ermelo hier een abonnement op heeft. Als je een brief stuurt naar een wethouder kan het zo maar enkele maanden en enige aansporingen nodig hebben voordat er een bericht terugkomt. Aan de hand hiervan weet ik dat er zelfs na zeven jaar een lopende zaak zó getraineerd wordt, dat er geen eind aan lijkt te komen. Maar ja, ik schrijf een column en doe hier dus geen boekje over open, hihi.

Onderhand begint de moed echter wel in de schoenen te zinken, en volgens mij wordt het gevoel van in de steek gelaten worden door instanties en overheden, die pretenderen er juist te zijn voor burgers en cliënten, door meerdere mensen met mij gedeeld.

Alle ‘Laura’s’ sterkte!

Greet Termaat