Hoofdbrekers!

Wel of géén verplichte fietshelm, dat is de vraag! In veel andere landen niet meer, maar hier is er nog steeds een discussie over gaande.

Enkele jaren geleden les één: fiets aan de hand, stapje opzij, vallen op een betonnen paaltje. Schouderbreuk. Gelukkig geen hoofdletsel, maar reis naar dochter in Australië bijna gemist.

Dáár is het verplicht om een helm te dragen en waag het niet om je riempje los te hebben, dure grap. Fietspaden zijn er bijna niet, want de auto is HET vervoermiddel, mede door afstanden en niet vlakke wegen. Fietsen is dan ook niet zo veilig met pick-ups en bussen die op een paar centimeter afstand aan je voorbij razen. Maar ja, een Nederlander is nou eenmaal een fietsmens.

Ook is het uitkijken voor de Australische Magpie, in het Nederlands als de Zwartrugfluitvogel (jaha!) vertaald of gewoonweg de (zwart-witte) ekster. Door deze vogel is het juist níet veilig om een helm te dragen.
Deze moet je eerst beveiligen tegen een luchtaanval. Nee, geen vogelpoep, maar een stille duik van achteren naar het glinsterende ding. Dus met rechtopstaande tie-rips (-wraps, -ribs, -raps) of andere prikvoorwerpen op het hoofddeksel gingen we over straat.

Ik kreeg een soort terreinfiets met het zadel zo laag dat je naar voren moet duwen tegen de trappers, net als hier bij ligfietsen. Dus eerst het zadel op de juiste hoogte gezet, been eroverheen gezwaaid en daar ging ik dan.
Kunt u zich voorstellen, een oudere, niet zo slanke vrouw met een zilverkleurige helm op met zwarte plastic stekels. Fietsend op een te kleine mountainbike, stampend en zwetend over colletjes van de eerste categorie, en dat alles ook nog in een hitte zoals we hier nu ervaren.

Bijna bij de top van één van hen aangekomen, was het tempo zó laag dat ik moest afstappen om eroverheen te komen. Te moe om mijn been weer terug te zwaaien, dacht ik met het puntje van mijn voet wel bij de grond te kunnen komen, maar op een schuine helling werkt dat echt niet! Dus mijn fiets ging om en daar lag ik, met mijn hoofd (lees helm) op de stoeprand en met diverse schaafplekken. Hoeveel lessen moet een mens nog méér hebben. 

Bij terugkomst dan ook in Nederland een hoofdbeschermer gekocht en opgezet zonder stekels, want wij hebben lieve eksters. Bijna de eerste ‘helmgekken’ in Ermelo, maar gelukkig komen we steeds meer soortgelijke fietsers tegen.
Als iemand een opmerking maakt, zeg ik altijd: ,,Ik ben liever gek mét helm op, dan dat ik gek wordt na een val zónder helm!”

Voor mij dus discussie gesloten!

Greet Termaat