Verdwijntrucs

De vakantieperiode is weer voorbij.
Zo druk als het op de fietspaden was, zo rustig was het op de zanderige bospaden. Daar fietsen wij dan ook het liefst.

Maar het is een keer voorgekomen dat we een pad insloegen, dat langzamerhand steeds smaller werd en uiteindelijk eindigde in een zeer smal hertenpaadje. Heel stil reden we door en kwamen we uit bij een grote begroeide kuil met een paadje middendoor naar de overkant. We konden ook over een smalle rand naar de lagere overkant, maar ik besloot de kortste weg door het midden te nemen. Toen ik weer boven was zag ik mijn partner over de rand fietsen en in een flits ineens niet meer. Ik hoorde niets en op mijn geroep kreeg ik ook geen reactie, dus weer terug fietsen over de smalle rand en ja hoor, daar zag ik ergens onder me mijn metgezel verwoed bezig de fiets weer naar boven te krijgen.

Hetzelfde gebeurde tijdens een mooie fietstocht in het buitenland. We reden achter elkaar langs een hoge heg op een smal paadje, en toen ik even opzij keek om iets van de omgeving te zien hoorde ik een doffe klap. Ik keek voor me en merkte dat er niemand meer voor me reed. Aan het einde van de heg ontdekte ik een opening waardoor mijn voorganger snel naar links afgebogen was, tijdens het drinken uit een waterflesje. Ja, u raadt het al, daar kwam het geluid vandaan! Naast het pad met kapotte knieën, een onderarm gevuld met fijn grind en de fles nog in de hand, zat mijn partner. Geen bewoonde wereld te vinden, dus even doorgefietst totdat we bij een stationnetje aankwamen en de trein konden nemen naar een plaats verderop.

En deze week weer! We liepen in de polder te wandelen met de hondjes en verderop was hoog riet te zien. Ik wilde over een bruggetje rechtsaf, maar de andere partij liep eigenwijs door om de kortste weg (inclusief sloot?) te nemen. Ik bleef wachten omdat ik wist dat dit niet ging lukken en stond al te genieten van mijn gelijk. Bij het riet aangekomen schuifelde mijn partner stapje voor stapje vooruit met de kleine rolmops achter zich.

In een oogwenk zie ik nog de kruin van een in de grond verdwijnend persoon, met een rollend mopsje er achteraan! Het was zo’n koddig gezicht dat ik schaterde van het lachen. Met het beeld van een hondje bovenop het hoofd van een modderig groen wezen in de sloot, sprintte ik die kant op. En ja hoor, daar zaten ze met z’n tweeën op de andere helling van de (gelukkig droge) sloot in het riet te bekomen van de schrik.

Mijn ongelijk was bewezen, dus wie het laatst lacht …

Greet Termaat