Eropuit!

ERMELO Hoi, hoi, we kunnen weer! O, nee… we mógen weer! Of het veilig is, moeten we zelf maar uitvinden, de regering denkt dat we nu eindelijk verstandig genoeg zullen zijn en laat alle regels weer los. 

Nou ja, ik twijfel eigenlijk wel aan de mate van verstand en veiligheid, maar heb ook weer zin om in het voorjaar wat meer naar buiten te gaan en uitstapjes te doen. Temeer omdat we een NS-dalurenkaart hebben en zeven vrije keuzedagen, welke we de afgelopen twee jaar moesten laten verlopen. Het zou dus fijn zijn als we aankomend jaar eindelijk weer eens op stap kunnen gaan met de trein. 

Het is al weer drie jaar geleden toen we het plan opgevat hadden om een weekend te gaan fietsen op Texel. Per trein naar Den Helder en vandaar per boot en fiets naar het logeeradres. Zaterdagochtend is meestal rustig, dus op tijd weg om de boot te halen. In Ermelo tilden vriendelijke medepassagiers onze (elektrische) fietsen nog net vóór de fluittoon naar binnen in het fietshalletje. Was ons vast niet eens gelukt in die korte tijd. In Utrecht overstappen en daar begon de ellende, de Intercity was propvol doordat op deze warme zomerdag heel veel mensen richting de kust gingen. Er kon bijna niemand meer bij, laat staan mensen met fietsen. Dus op dit perron twee uur staan wachten totdat we konden instappen. We hadden een zitplaats bij de fietsen tot Den Helder, maar na Amsterdam groeide het aantal fietsen, alsook hun staande eigenaren. 

Onze tweewielers raakten meer en meer uit het zicht en we vroegen ons af hoe we deze in vredesnaam weer tevoorschijn konden toveren. De temperatuur was ook al bijna niet meer te harden met al die opeengepakte reizigers. Op station Sloterdijk stond een vrouw die de trein in wilde, met twee kinderen en hun fietsjes en in de fietsaanhanger een peutertje tussen twee grote tassen gepropt en daarbij een grote hond aan de riem. In de trein werd wat geprotesteerd, maar zonder aarzelen “gooide” ze de kinderen en harige hond naar binnen, zette de fiets met aanhanger midden in de hal, smeet de kinderfietsjes op de berg fietsen en keek verhit rond. Ze ontdekte een vrij plekje, plaatste daar een waterbak voor de hond, gaf de kinderen een pakje vruchtensap en zeeg neer op één van de grote strandtassen met de peuter op schoot. Er kon echt niets meer bij. Gelukkig ging iedereen in Castricum er uit en konden we weer ademhalen. 

Op tijd haalden we de boot. Helaas was onze batterij niet tegen de Texelse tegenwind bestand… vijf kilometer voor de finish… leeg! Pff….. Die keuzedagen kosten bijna niets, alleen soms wel een hoop moeite en afzien! Maar we hebben er weer zin in!

Greet Termaat