Columnist Jos Jongeling ervaart de grenzen van zijn lichaam in nieuwe column ‘Lijfeigen’
10 augustus 2026 om 17:30 ColumnZiek zijn is zelden of nooit een positieve keuze van ons. Maar heel af en toe zijn we de klos en hebben we geen verweer. Uit het niets overvalt één of ander virusje ons lijf en veroorzaakt van alles. Meestal zijn dat nare effecten met negatieve gevolgen, die ons dagelijks functioneren sterk ondermijnen.
Er zijn verschillende groepen die in meer of mindere mate door ziekte worden geteisterd. Ik ken mensen die om de haverklap zich afmelden voor van alles omdat ze weer eens een keer geveld zijn door iets naars. Maar ik ken ook mensen die vrijwel nooit of zelden ziek zijn. Waar dat aan ligt, geen idee kan van alles zijn.
Zelf behoor ik gelukkig tot de laatste groep. Ik zeg altijd dat ik nooit ziek ben. Is natuurlijk niet helemaal in overeenstemming met de waarheid, maar komt toch heel dicht in de buurt. En als er dan al eens een verkoudheidje de kop opsteekt, is het meestal na 2 of 3 dagen alweer bekeken. Vaak ook nog op momenten die er voor mijn functioneren in de maatschappij niet toe doen.
Maar dit is mij echt enige tijd geleden overkomen. Ik had heel het weekend heerlijk kunnen optreden en in de regio muziek kunnen maken. De eerste twee dagen van de week stonden er nog een paar.
Gelukkig werd ik vanmorgen wel levend wakker, maar het lijf was helemaal bezet door gasten van buitenaf waar ik niets mee te maken wil hebben.
Een keel als een kokosmat, als iemand nog weet wat dat is, met als gevolg dat na twee zinnen zingen, ik werd overvallen door een ernstige hoestbui. Verder gaf mijn lijf ook aan dat het niet blij was met deze dag en met alles wat ik van plan was.
Dan blijf je hopen en hopen dat het gedurende de dag wat beter zal gaan. Maar niets is minder het geval. Aan het eind van de middag komt dan de zwaarste beslissing om de hoek kijken. Ga ik vanavond en morgenmiddag spelen of is dat niet haalbaar en erg onverstandig? Voor mij, maar natuurlijk ook voor de mensen waar ik mee te maken krijg bij het optreden.
Mijn lijf werd het bezit van het virus. Eigendom van lichaamsvijandige elementen. Ik ben gezwicht. Heb alles afgebeld. En dat doet een muzikant als ik ben erg zeer.
Nog geprobeerd om de optredens door te schuiven naar een collega muzikant, dat is op zich wel gelukt, maar de betreffende organisaties besloten het dan maar zonder muziek te doen. Ze kenden de alternatieve minstreels niet en durfden het dus niet aan. Lastig voor iedereen. Wat zo’n virusje al aanricht!!
Maar na deze zware beslissing kon ik me volledig overgeven aan een lijf dat niet wilde meewerken. Een lijf bestaande uit: rochelen, kuchen, snotteren, zweten, hoofdpijn en enorme vermoeidheid. Ik ging bewust in de modus alleen maar constateren en oordelen dat dit ook prima was.
Ook dit was kennelijk mijn eigen lijf. En ik voelde dat het goed was.
Jos Jongeling
